The Breeders - Mountain Battles

Zoals dEUS-concerten anno 2008 steevast gepaard gaan met een extatisch roepen om Mauro, riepen veel Pixies-fans om Kim in de late jaren tachtig. Toen ze in 1990 met The Breeders uit de schaduw van The Pixies trad met het uitstekende ‘Pod’, kregen veel fans waar ze zo lang op gehoopt hadden. Op schoolmuren kalkten tieners “Kim Deal is God” en even leken ze gelijk te krijgen. Wereldwijde hit Cannonball ten spijt, begonnen overmatig druggebruik en muzikale bloedarmoede hun tol te eisen. Ettelijke ontwenningsklinieken, wat magere platen en heel wat kilo’s later, zit Steve Albini weer achter de knoppen voor het veelbelovende ‘Mountain Battles’.

De eerste drie nummers van ‘Mountain Battles’ vormen als het ware een voorbode voor wat komen zal: we worden als luisteraar drie volledig tegengestelde richtingen opgestuurd. De galmende intro Overglazed klinkt als Jane’s Addiction op hun hoogtepunt. Bang on is dan weer bijna barbaars simpel. Te simpel? Waarschijnlijk wel, maar wij zien onszelf al “I love no-one and no-one loves me” meeschreeuwen op de zomerfestivals en genieten van elke lompe noot.



Rond Night of Joy hangt een sprookjesachtige, bijna magische sfeer. Deal klinkt net zo feëriek als in Song For The Syren van This Mortal Coil, waar ze als gastvocaliste optrad. Net als in het titelnummer wordt hier aangeknoopt met de momenteel erg hippe new weird folk.



Soms verrassen The Breeders, zoals met het oriëntaliserende Istanbul, soms klinken ze heerlijk vertrouwd nineties, zoals in Walk It Off, maar dikwijls doen ze gewoon beide tegelijkertijd. Het beste voorbeeld is German Studies. Dit nummer combineert cowpunkritmes à la Throwing Muses en dissonante riffs van de oude Breeders met een tekst in het Duits.



German Studies en Istanbul zijn trouwens niet de enige liedjes waar The Breeders de internationale toer opgaan. In Regalame Esta Noche spreidt Kim Deal haar –overigens afschuwelijke- Spaans tentoon. Overbodig en al snel vervelend. Ook bij No Way zetten we het al snel op een geeuwen. Er zitten nochtans leuke elementen in, maar door de beperktheid (en luiheid, laten we eerlijk wezen) van de band overstijgt het nummer nooit de middelmaat.



De vierde van The Breeders loopt ondertussen tegen zijn einde en tot onze grote spijt moeten we vaststellen dat deel twee het heel wat slechter doet dan het krachtige begin van de plaat. Enkel It’s The Love kan ons nog bekoren door zijn gitaarsound die aan Dinosaur Jr. doet denken, maar ook dit nummer mist het vuur van pakweg The Detroit Cobras.



‘Mountain Battles’ is een plaat van extremen, zowel in sound als in de kwaliteit van de nummers. The Breeders spelen bij momenten muzikaal degradatievoetbal. Toch is dit, zéker in vergelijking met voorganger ‘Title TK’, lang geen slechte plaat. Laat ons hopen dat ze bij hun volgende weer in de running zijn voor de Champions League.