The Bees - Octopus
Virgin Records
Tom Wouters — 10 augustus 2010
Bijen die over octopussen zingen? Sterker nog: Bijen uit het druilerige Groot-Brittannië – en dan nog The Isle of Wight om precies te zijn – die zomerse liedjes brengen alsof ze opgevoed zijn in een klimaat van waaiende palmbomen en uitgeholde kokosnoten? Als dat maar goed komt.
Op hun vorige albums klonken The Bees alsof ze de enige echte erfgenamen van “the sixties” waren. The Beach Boys, The Kinks, West Coast pop: voor hen leek het alsof de tijd was blijven stilstaan. Dat leverde twee platen op die het erg goed deden op lentedagen. Het leek moeilijk te geloven dat ze niet uit Californië kwamen.
Met deze nieuwe ‘Octopus’ gaan ze echter nog verder naar het Zuiden, richting de Caraïben, met ondermeer uitstapjes naar Jamaica. De eerste twee nummers Who Cares What The Question Is? en Love In The Harbour zouden niet misstaan op het vorige ‘Free The Bees’ maar vanaf track drie Left Food Stepdown wordt het allemaal erg zuiders.
Of wij helemaal gelukkig zijn met die lichte koerswijziging, daar zijn we nog niet helemaal uit. Langs de ene kant klinkt het allemaal wel goed en vrolijk genoeg, maar anderzijds zijn we toch ook weer niet zo gek van deze soort muziek. Het werkt allemaal enorm goed op festivals, en als The Bees dit jaar op één of ander festival te vinden zijn – Dour misschien? - , zal er ongetwijfeld enorm hard gedanst worden, maar in de beslotenheid van onze kamer laten wij onszelf toch op andere muziek gaan.
Bovendien gaat het redelijk bergaf met de plaat van zodra de muziek exotischer wordt. Listening Man klinkt bijvoorbeeld als een softe Bob Marley imitatie, en is een nummer dat op geen enkel moment blijft hangen. Stand en Hot One! doen erg hun best om ons te laten dansen, maar hun lokroep is gewoon niet sterk genoeg. Hooguit knippen we wat met onze vingers mee.
Het grootste probleem van deze nieuwe The Bees-plaat is dus dat het heel erg probeert om ons uit onze luie zetel te halen en richting dansvloer te laten begeven, maar dat de meeste nummers te weinig om het lijf hebben om ons daadwerkelijk zo ver te krijgen. Hier en daar zit er wel een leuk nummer tussen - zo vinden wij de samenzang bij The Ocularist erg vermakelijk – maar al bij al valt het allemaal net iets te mager uit.
Nu denken we wel dat dit album, als de tijd van barbecues en tuinfeestjes is aangebroken, het als soundtrack bij het begin goed zal doen, maar dat dit cdtje nergens meer te vinden zal zijn, als het feest echt losbarst. Daar heeft het net te weinig pit voor.