Bonaparte - My Horse Likes You
Rough Trade
Fabian Desmicht — 11 augustus 2010
Nog geen jaar na het erg wisselvallige ‘Too Much’ is carnavalsvereniging Bonaparte terug met ‘My Horse Likes You’. De teneur van het nieuwe album: meer van hetzelfde en dus geen reden tot gejuich. Toegegeven, van Bonaparte verwachten we geen prachtplaten, maar vooral waanzinnige liveshows. Alleen daarom verbannen we Bonaparte (nog) niet voorgoed naar Elba.
‘My Horse Likes You’ is al even grillig als zijn voorganger. Je merkt al gauw dat de band zowel muzikaal als tekstueel bestaat bij de gratie van een vrij summier handboekje met formules. Het gaat bijna altijd om elektropop met weinig originele riffs. De stem van de zogenaamde imperator blijft steken in eentonige fraseringen, en de nogal droge sound verhindert dat het op plaat ooit even leuk wordt als op de bühne.
Eigenlijk is er maar één nieuwe Bonaparte-song die boven de middelmaat uitsteekt: Fly A Plane Into Me. Vooral het refrein geniet van een frisse drive. Het gebruikelijke rijmpatroon wordt ook hier toegepast, maar de opbouw naar de woorden “I fly a plane into you // You fly a plane into me” is niettemin geslaagd.
Dergelijke stukjes tekst worden zo stilaan een handelsmerk voor Bonaparte. Er wordt constant gespeeld met tweeledigheid, van extreme en grappig bedoelde contrasten tot de ik-figuur die zich tot een denkbeeldige tweede persoon richt. “Words are my big obsession”, zingt de keizer in Rave Rave Rave. Maar sommige verbale trucjes hebben nu toch echt wel hun vervaldatum bereikt.
Bonaparte is op zijn best als er wordt verwezen naar “de actualiteit”. De tekst van Boycott Everything gaat zo: “I boycott everything that is not made by my hands, my hands, my hands.” Je ziet zo dat er wordt gealludeerd op LCD’s Daft Punk Is Playing At My House. En in Technologiya scoort de bende met haar ecologische aanpak: “What about green bombing? Yeah, we did drop some explosives. But it was a 100% sustainable energy.”
Het zijn details die je bij de les houden, want de muziek zelf is daartoe nauwelijks in staat. Het vrijdenkende collectief Modeselektor brengt nog wat variatie in de sound op Orangutang. Maar daarna, net voor het einde, valt de circustent helemaal in elkaar, met de misplaatste rave van Abadmal als pijnlijk dieptepunt.
Akkoord, Bonaparte is geen onderwerp voor academici. Maar gaan wij als wilden tekeer in onze tot disco uitgebouwde woonkamer? Rollen wij al schokkend en schaterlachend over de vloer? Staan we versteld van het speelse muzikantschap? Neen! Bonaparte is een feestband en hoort dus thuis in een feestzaal, niet in je cd-speler.