The Aggrolites - Reggae Hit L.A.

Je kan er werkelijk alle kanten mee op, met een titel als ‘Reggae Hit L.A.’ Het zou kunnen betekenen dat reggae eindelijk Los Angeles bereikt heeft of dat deze plaat de charts gaat bestormen in L.A.. U maakt er zelf maar iets van. Het is in elk geval altijd aangenaam om eens muziek te horen uit een onverwachte hoek. Dat die muziek bovendien van erg hoge kwaliteit is, is mooi meegenomen.

Een beetje achtergrondinformatie is altijd handig. Laat ons dus beginnen met deze band uit Los Angeles – of wat dacht u dan – even voor te stellen. Ontstaan uit een samenloop van omstandigheden, toen de leden van twee groepen op dat moment al actief in reggae en ska, werden gevraagd om reggae-icoon Derrick Morgan bij te staan tijdens zijn tournee. Van het één kwam het ander en uiteindelijk waren The Aggrolites een feit. Intussen werden al een drietal albums opgenomen waarvan ‘Reggae Hit L.A.’ het meest recente is.

Het hangt natuurlijk allemaal af van persoon tot persoon, maar wij zijn behoorlijk ongeduldig als het op muziek aankomt. We kunnen dan wel één en ander verdragen, maar een volledig hiphopalbum uitzitten is bijvoorbeeld onbegonnen werk. Hetzelfde probleem duikt wel eens op bij een reggaeplaat. Geen idee waar dat precies mee te maken heeft en eigenlijk doet het er niet echt toe. Feit is dat dit plaatje zonder enig probleem in één ruk kan uitgeluisterd worden. Af en toe kunnen we niet aan de verleiding weerstaan om zelfs een kort dansje in te zetten, er daarbij nauwkeurig op toeziend dat er geen getuigen in de buurt zijn.

Geen wonder dat deze uitstekende reggaeband terecht komt bij Hellcat en verdeeld wordt door Brett Gurewitz’ Epitaphlabel. Deze plaat kan zich immers moeiteloos meten met het betere werk uit het moederland. Nergens duikt er ook maar een schijn van enige pretentie op. Dit is gewoon oerdegelijke reggae, die elke rechtgeaarde liefhebber van het genre met veel plezier zal omarmen.

Of het nu de instrumentale nummers You got 5, Left Red, Hip To It en het eindduo Baldhead Rooster (Chapter 3) en We Came To Score zijn of de nummers waar leadgitarist Jesse Wagner de zang voor zijn rekening neemt. Alle songs hebben een bijzonder eigenzinnige en desondanks toch erg authentieke sfeer over zich, die je doet wegdromen naar zonniger oorden. Jesse Wagner maakt ook niet de fout het Jamaicaanse brabbeltaaltje te imiteren. Hij zingt uiterst verstaanbare teksten, die vooral rond al dan niet fout gelopen relaties draaien. Af en toe hoor je een sax of een trombone (tijdens You Got 5 doet er ook een DJ mee), maar over het algemeen blijft het instrumentarium beperkt tot de basis met een herkenbare ritmesectie, het onvermijdelijke orgel en twee gitaren. Hier en daar komt er wel een skariddim bovendrijven, maar over het algemeen is het uiterst verzorgde, tot in de puntjes afgewerkte reggae.

Voor zoveel onvervalste klasse doen wij graag onze hoed af. Laat maar komen die reggae en misschien is het volgende keer niet alleen L.A. dat wordt overspoeld, maar gaat ook de rest van de V.S. en misschien zelfs Europa overstag.