Super Furry Animals - Hey Venus!
Rough Trade
Tom Wouters — 8 november 2008
Er zijn van die bands die we heel erg proberen goed te vinden, omdat iedereen ons vertelt dat ze meesterlijk zijn. Koppig blijven we proberen, album na album, omdat er toch een reden moet zijn waarom zoveel mensen het leuk vinden? Helaas, ook deze keer wordt het niets tussen ons en de Super Furry Animals.
Gruff Rhys, frontman van deze band uit Wales en auteur van het in 2007 verschenen en niet onverdienstelijke soloalbum ‘Candylion’, en de zijnen bestaan al sinds begin jaren ’90 en hebben al een pak albums uitgebracht. Toch zijn ze vooral in thuisstreek Wales erg geliefd. Dat ze in het begin voornamelijk in het Welsh zongen, heeft daar veel mee te maken.
‘Hey Venus’ is intussen al hun achtste plaat. Waar ze vroeger verschillende genres door elkaar gooiden en liefst zoveel mogelijk tegelijkertijd probeerden, klinkt deze nieuwste als een doordeweekse Britpop-plaat. We hebben niets tegen dit genre, maar erg beklijvend klinkt het allemaal niet.
Zo zijn songs als Show Your Hands en The Gift that Keeps Giving geen slechte nummers an sich, maar ze zijn evenmin uitzonderlijk. Liedjes die op de radio langskomen en waarvan je denkt: “mhm, niet slecht”, om ze na het volgende nummer alweer te vergeten. Neo Consumer komt iets snediger uit de hoek, maar uiteindelijk is ook dit een nummer dat zo uit de Blur-stal zou kunnen komen. Wel hoor je hier nog restanten uit hun muzikale verleden, toen ze iets experimenteler uit de hoek kwamen. Maar alles blijft mooi en netjes binnen de lijnen.
Ook zingen The Super Furry Animals al lang niet meer in het Welsh. Die evolutie was al langer bezig – ook op het vorige album ‘Love Kraft’ was er geen Welshe song meer te bespeuren – maar na het soloalbum van Gruff Rhys, waar deze oude volkstaal wel in sommige nummers aanwezig was, vermoedden we dat hij ook met zijn band die draad weer zou oppikken. Niet dus. Op zich is dat niet zo belangrijk, maar het neemt misschien wel wat van de magie weg die altijd rond deze groep hing. Zingen in een gek kaboutertaaltje is nog altijd fascinerender dan het alomtegenwoordige Engels.
Baby Ate My Eightball en Carbon Dating: dat zijn de nummers die wij idoolgewijs mee zouden nemen naar de volgende ronde. Die eerste vanwege de mantra-achtige en absurde lyrics, Carbon Dating omdat het doet denken aan een doo wop-groepje uit de jaren vijftig, en wij zijn nostalgisch aangelegd.
‘Hey Venus’ van Super Furry Animals is al bij al geen slechte plaat. Je hoort dat hier sterke muzikanten aan het werk zijn, die weten hoe ze songs moeten schrijven. Het probleem is echter dat de gezapigheid de jeugdigheid heeft ingehaald. Je wordt nergens echt verrast, en daar houden wij in onze jeugdige overmoed toch nog net iets meer van.