Styrofoam - A Thousand Words

Van Petegem zette jaren geleden zijn eerste muzikale stappen als zanger en gitarist in gitaarbandjes, maar oogstte pas echt succes met de uitgepuurde minimale elektronica waar hij gaandeweg ook akoestische klanken aan ging toevoegen. Met deze zesde cd (en dan rekenen we de diverse EP’s en aliassen waaronder hij platen uitbracht even niet mee) lijkt de cirkel rond.

After Sunset is een zelfzekere opener waarbij een stevige drumlijn en elektronische ritmes elkaar voor de voeten lopen terwijl Arne Van Petegem de dromerige vocalen voor zijn rekening neemt. De speelse gitaarlijntjes en warme synthklanken worden zorgvuldig opgebouwd tot het soort melodische onderstroom waar The Postal Service een patent op heeft. Een referentie waar we wel vaker aan moesten denken bij het beluisteren van deze plaat.

Net zoals op de vorige cd’s, staan er op 'A Thousand Words' opnieuw een aantal gastbijdragen van collega-muzikanten die in de loop der jaren het pad van Van Petegem kruisten. Zo bijvoorbeeld Jim Adkins van Jimmy Eat World, waar Styrofoam ooit een remix voor in elkaar bokste en met wie hij onlangs nog door Engeland toerde. Op My Next Mistake zorgt de emo-rocker voor een van de meer extraverte zanglijnen en dat is een welkome afwisseling tussen de brave, soms wat vlakke zanglijnen. Die doen vaak denken aan de romantische shoegazer sound uit de jaren negentig, toen de gitaren als stofzuigers mochten tekeer gaan maar de zang ingehouden moest klinken.

Tijdens het uptempo No Happy Endings zorgt Erica Driscoll voor het vrouwelijke weerwoord in een song over communicatieproblemen binnen een relatie. De al even onbekende Blake Hazard en Lili De La Mora doen op Microscope en No Deliveries List eenzelfde bijdrage en daarmee heeft Styrofoam drie verschillende Amerikaanse zangeressen gestrikt die in feite behoorlijk inwisselbaar klinken. Ook de bijdrage van Josh Rouse op Lil White Boy, een hip-hop groove in combinatie met een melancholisch orgeltje, springt er niet uit.

Deze plaat zit sowieso al vol geluidjes en ideeën en dat zorgt ervoor dat de gaststemmen er soms te veel aan zijn. Styrofoam anno 2008 komt het best tot zijn recht op een nummer als Bright Red Helmet, volgens de man zelf een nummer over overspel en valhelmen, dat de opgewekte pa-pa-pa’s aan elkaar rijgt en van bij de eerste luisterbeurt blijft plakken. 

'A Thousand Words' zal wellicht nooit onze favoriete Styrofoam-plaat worden, daarvoor mist ze net iets teveel identiteit. Maar als introductie tot deze veelzijdige artiest kunnen we ze enkel van harte aanraden.