Stillrise - The Blackest Dawn

Weer een debuut van een onbekende naam … Stillrise ontstond echter al een tijdje geleden, maar droeg toen de naam Strike Back. In hun beginperiode opteerden ze er al snel voor om de zware toer op te gaan, en een stevig potje hardcore was het resultaat. Doorheen de jaren evolueerde dit echter naar de metalcore die ze vandaag spelen.

Na de obligatoire intro barst het geweld los met Drowned In Poison. Zoals dat hoort in het genre is het geheel behoorlijk hard en is er veel plaats voor een opgefokte melodie. Ook de beatdown- en moshgedeeltes zijn vakkundig ingewerkt in de songs. Het vervolg van de plaat is eigenlijk meer van dat. Er zit dus niet veel variatie tussen de songs, maar deze zijn toch sterk genoeg om allemaal hun mannetje te staan. De boeiendste creatie op de cd is waarschijnlijk Everything’s Fake, een song die net dat ietsje meer heeft dan de rest. Cleane zang en rap worden doorweven in sommige nummers, en dat is zeker ook een pluspunt. Met slechts een half uurtje muziek is 'The Blackest Dawn' wel een beetje aan de korte kant, maar de kracht maakt dat ruimschoots goed.



Degelijk, dat is het zeker, maar daarmee is het meeste ook gezegd. De band toont wel geregeld wat originaliteit, maar mist toch voor een groot deel een eigen geluid. Zeker niet de dertiende cd in het dozijn dus, maar iets dat wel mag gehoord worden en toch niet kan losbreken van het gros van de releases. Voor de echte fans van het genre anders wel een aanrader, want de cd barst wel van het potentieel.



In de winkels vind je naast deze nieuwe plaat ook nog de demo terug van Strike Back, wat een mooi extraatje is. De metalcorefans zullen deze plaat zeker appreci?ren, en hoewel het lang niet kan tippen aan Caliban of Arkangel, verdient Stillrise toch een plaatsje in de betere middenmoot.