Spoiler NYC - Grease Fire In Hell's Kitchen
I Scream Records
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Bekende gezichten binnen de muziekwereld krijgen altijd veel aandacht als ze met iets nieuws op de proppen komen. Voor Alan Robert, bassist en medeoprichter van Life Of Agony, is dat niet anders. Zijn nieuwe project heet Spoiler NYC en is een trio geworden dat op een bezielde manier punkrockt. Enkele grote podia werden door het drietal al onveilig gemaakt, en dergelijke blitsstart smeekt gewoon om een cd: ‘Grease Fire In Hell’s Kitchen’.
Opener Ruined lost onmiddellijk alle verwachtingen in. Want wat Spoiler NYC brengt is gewoon smerige old school punkrock die sporadisch knipoogt richting Rancid. Dat betekent meezingers à volonté op een soundtrack die pure nonchalance uitstraalt. Toch brengt dat geen algehele slordigheid met zich mee. Integendeel zelfs, de twaalf tracks zijn immers netjes ingespeeld en ondanks hun erg simpele structuren zit er genoeg in om te blijven boeien. Gooi daarbovenop de ruige vocalen die soms keihard geforceerd worden, en je hebt streetpunk van de bovenste plank.
Hoewel er toch een acuut tekort is aan gestileerde solootjes, weet Spoiler NYC met die rechttoe - rechtaan manier van werken een sterk resultaat neer te zetten. Zonder omwegen, en op de klassieke en beproefde manier. Old school to the bone dus, maar toch met een moderne invalshoek. De groep klinkt modern genoeg om met de jonge garde te wedijveren en kan zo de strijd aanbinden met het gros van de pretpunkers. Daarvoor is de muziek perfect geschikt, want de melodieën zijn erg catchy en lollig.
Hoewel er toch een acuut tekort is aan gestileerde solootjes, weet Spoiler NYC met die rechttoe - rechtaan manier van werken een sterk resultaat neer te zetten. Zonder omwegen, en op de klassieke en beproefde manier. Old school to the bone dus, maar toch met een moderne invalshoek. De groep klinkt modern genoeg om met de jonge garde te wedijveren en kan zo de strijd aanbinden met het gros van de pretpunkers. Daarvoor is de muziek perfect geschikt, want de melodieën zijn erg catchy en lollig.
Dit resultaat wordt echter toch wat overschaduwd omdat ‘Grease Fire In Hell’s Kitchen’ geen eigen identiteit heeft. Geen enkel kenmerk drukt een stempel op de band en dat is op zijn minst een gemis. Spoiler NYC raakt daar wel mee weg, maar slechts heel nipt. Die combinatie van factoren leidt tot ijzersterke muziek waar elke punker wel van moet houden, maar daar houdt het evenwel op. Live zal het hoge meezinggehalte ongetwijfeld voor spektakel zorgen, al zit headlinen er met de huidige bandsound nog niet in. Daarvoor zijn er meer details nodig, die net dat ietsje meer geven. Wat er juist tekort is, kunnen we moeilijk zeggen, maar het lijkt gewoon een tekort aan X-factor te zijn.
Desalniettemin bewijst Spoiler NYC dat het bij de absolute top kan staan. Kán staan, mits de groep nog wat groeit en op zoek gaat naar zijn volwassenheid. Maar als er een rookie van het jaar gekozen moet worden zijn er alvast drie heren die in de prijzen zullen vallen, want ‘Grease Fire In Hell’s Kitchen’ schudt vriend en vijand wakker en demonstreert hoe old schoolers muziek moeten maken. Zonder twijfel een debuutplaat die met grote onderscheiding en in eerste zit geslaagd is. Dat verdient een kus van de juf, een bank vooruit, en een gigantische horde fans voor het podium.