Spitting off Tall Buildings - Good Night and Good Luck
Exile On Mainstream
Kris Hadermann — 8 november 2008
Jana Pallaske is een actrice, VJ, kortom een beroemdheid in Duitsland. Desondanks eigent ze zich een anti-mainstream-imago toe en dat wil ze kracht bijzetten door in een punkgroep te zingen. In 2005 verscheen het eerste album dat vandaag een vervolg en einde krijgt. Want Spitting off Tall Buildings houdt er na de komende afscheidstour mee op. Waarom? Die spirituele uitleg mag u zelf opzoeken want wij waren eerder geïnteresseerd in dat laatste album.
Laten we allereerst zonder omwegen zeggen dat de zang afschuwelijk is. Op dat vlak dus behoorlijk punkverantwoord. Dat andere aspect van de punk - de razernij en ongeremdheid – blinkt daarentegen uit in afwezigheid. Pallaske zingt bijzonder onzeker en laat haar stem koorddansen tussen brave kreuntjes en volle noten die in valsheid de gemeenteraad van Charleroi overtreffen. De actrice slaagt er zelfs in het gedichtje dat ze voordraagt in What They Say te verkloten door in de rol te kruipen van gefrustreerd tienermeisje. Elke emotie die ze in haar ‘zang’ probeert te steken klinkt nog meer gefaket dan het orgasme van een pornoactrice die voor de zoveelste keer gepakt wordt. De gitaren raken niet verder dan slaapverwekkende popdeuntjes en voorspelbare ease-down strofes.
Echt rocken doet Spitting off Tall Buildings nooit. Ze komen een beetje over als Britney Spears die I Love Rock and Roll zingt: zeer ongeloofwaardig. In ruigheid worden ze overtroffen door een roze lolly in de mond van het schattige konijntje dat op de hoes staat. Een konijn dat er overigens ook verdacht fake uitziet. Burnt into my Skin is de zoveelste poging om met snellere gitaren wat stouter te klinken. Maar ook daar steekt de rampzalige stem van Pallaske een stokje voor. Wie dat mens ooit verteld heeft dat ze kan zingen, moesten ze tot cd-materiaal verwerken. Ze probeert het wel, maar ze doet denken aan de kraaiende Tanja Dexters op een van de al even talentvolle Eurosongselecties (onze excuses dat we u daar aan herinneren). Als er al één juiste noot is uitgekomen, dan hebben wij die gemist.
Deze band claimt zich af te zetten tegen de mainstream, maar wat ons betreft zet ze zich af tegen muziek in het algemeen. Als ze dan nog op zijn minst de moeite hadden gedaan om een originele bandnaam te bedenken. De konijnenknuffel op de cover heeft nog meer attitude dan alle vier de zelfverklaarde rockers samen. En waarschijnlijk zingt het beter ook. Nog een geluk dat ze er mee ophouden. Wij dansen alvast op hun graf, want producten als deze kan de muziekscène missen als kiespijn.