Sons And Daughters - This Gift
Domino
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Toegegeven, we hebben altijd een boon(tje) gehad voor Sons And Daughters. Al zeven jaar lang schreeuwt het gezelschap om een gezonde dosis aandacht en erkenning. Met deze tweede langspeler zou de aanhang van het Schotse viertal wel eens gevoelig kunnen toenemen. ‘This Gift’ werd wat we noemen het prototype van een vlijmscherp en uiterst opwindend retro gitaarrockplaatje.
Nog maar pas zijn we van onze eindejaarskater hersteld en daar dient zich al een eerste jaap van een plaat aan. Over het verleden van één van Schotlands best bewaarde geheimen kunnen we relatief kort zijn. Onder de invloed van songwriter, drijvende kracht en bevallige verschijning Adele Bethel gooide de band het minidebuut ‘Love To The Cup’ op de markt. Gedrenkt in een vat zwartgalligheid en gedreven door de keiharde hedendaagse realiteit, doch blakend van het jeugdige zelfvertrouwen volgde hun eerste echte langspeler. ‘The Repulsion Box’ trok vrijwel meteen de aandacht van stichtend voorbeeld Morrissey, wat hen een tournee met hun goeroe opleverde.
Schijnbaar onvermoeibaar trok het gezelschap daarna onophoudelijk de wereld rond, waarop er ruim anderhalf jaar aan ‘This Gift’ werd gewerkt. In het eindstadium kreeg de band de hulp van producer Bernard Butler, die eerder zijn sporen verdiende als gitarist bij Suede en achter de knoppen zat bij ondermeer Sparks, The Veils en The Libertines. Enkele rake referenties als we het over Sons And Daughters hebben.
Schijnbaar onvermoeibaar trok het gezelschap daarna onophoudelijk de wereld rond, waarop er ruim anderhalf jaar aan ‘This Gift’ werd gewerkt. In het eindstadium kreeg de band de hulp van producer Bernard Butler, die eerder zijn sporen verdiende als gitarist bij Suede en achter de knoppen zat bij ondermeer Sparks, The Veils en The Libertines. Enkele rake referenties als we het over Sons And Daughters hebben.
Muzikale veelzijdigheid troef op deze geslaagde derde worp. Al zijn het opnieuw Bethels duistere schrijfsels die de rode draad vormen en het dozijn aan nummers op dit schijfje feilloos aan elkaar rijgen. Van vintage Johnny Cash-invloeden over uiterst energieke powerpop (met obligatoire oh’s en ah’s) naar een dosis onvervalst rock-‘n-roll geweld.
Zo komt het openingsriffje van This Gift aan als de linker van Freddy De Kerpel himself en gaan we tijdens het bijzonder snedige Rebel With The Ghost haast knock out na amper vier ronden. Iets vrediger gaat het er aan toe tijdens Chains, waarbij de uiterst aanstekelijke baslijn zelfs de meest houterige en apathische medemens de dansvloer opjaagt.
Titelsong This Gift en House In My Head staan dan weer bol van 70s psychobilly-sounds, waarin we onvermijdelijk geconfronteerd worden met briljante invloeden van protagonisten als The Cramps en Stray Cats. Wanneer er tijdens Iodine dan ook nog eens tegen een onvervalste Smithsriff wordt aangebotst, kunnen we niet anders dan ons onvoorwaardelijk geloof in de band blijven prediken.
Zo komt het openingsriffje van This Gift aan als de linker van Freddy De Kerpel himself en gaan we tijdens het bijzonder snedige Rebel With The Ghost haast knock out na amper vier ronden. Iets vrediger gaat het er aan toe tijdens Chains, waarbij de uiterst aanstekelijke baslijn zelfs de meest houterige en apathische medemens de dansvloer opjaagt.
Titelsong This Gift en House In My Head staan dan weer bol van 70s psychobilly-sounds, waarin we onvermijdelijk geconfronteerd worden met briljante invloeden van protagonisten als The Cramps en Stray Cats. Wanneer er tijdens Iodine dan ook nog eens tegen een onvervalste Smithsriff wordt aangebotst, kunnen we niet anders dan ons onvoorwaardelijk geloof in de band blijven prediken.
Deze Schotse gift zal dan ook met bijzonder veel zorg gekoesterd worden in de grote daMusic-platenkast. Wij hopen van u hetzelfde.