Six Feet Under - Commandment
Metal Blade Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
1995. Chris Barnes is net buiten gegooid bij ’s werelds meest schokerende band Cannibal Corpse en verveelt zich. “Laten we eens een hobby zoeken” denkt de man na zijn tweede bak bier. Vlug belt hij wat vrienden op en vormt Six Feet Under. Niemand, zelfs Barnes niet, had durven denken dat die band zou uitgroeien tot een razendpopulaire moordmachine die zo’n spoor van vernieling en dood zou nalaten als dat vandaag de dag te zien is. Met ‘Commandment’ staat er een negende streepje op het turfbord der studioalbums.
Best een knappe prestatie voor een tot gereputeerde deathmetalband gemuteerde hobby. Six Feet Under, dat betekent: simpele songstructuren die krachtig genoeg zijn om een gewichtheffer in zijn broek te laten schijten. Al was er op precedent ‘13’ toch wat slijtage door enkele matige nummers. Frappant deze keer is dat Barnes zijn uitspattingen achter micro combineerde met een plaats achter de knoppen.
Veel impact heeft dat niet gehad, want Barnes stapt niet af van de handelsmerken van zijn band. Wel heeft hij zijn grunt een stuk slijmeriger gemaakt, ten koste van de anders zo goede verstaanbaarheid van de lyrics. Voordeel is wel dat zijn vocalen aan diepte winnen. Thou Shall Kill haalt een eerste keer de grasmaaier van stal. Zonder gesofisticeerd te doen, maaien ze de bovenlaag alvast plat. Aanvankelijk blijft de dubbele pedaaldrum te lang onder water en als hij toch eens naar de oppervlakte komt is dat om maar even naar lucht te happen. Tijdens een veelbelovende riff, zoals tijdens de brug van The Edge of the Hatchet, een zwaar gemis.
En wat is er met die ijselijke, gepatenteerde screams van Chris Barnes gebeurd? Pogingen hoor je wel, maar ze klinken als een scharnier dat sinds de Belgische onafhankelijkheid niet meer gesmeerd werd. Erbarmelijk en daarmee bevestigt de zanger wat wij op Wacken vorig jaar al vermoedden: er zit wat roest op de stalen strot. Voor As The Blade Turns doet de band weer een beroep op zo’n simpele riff die toch aanslaat. Voor het eerst stut een vertrappende basdrum zich daar eens naar behoren onder en dan is het moment gekomen. Een ultieme machtsgreep van kracht jaagt je volumeknop omhoog tijdens The Evil Eye. En dan ben je vertrokken voor een agressief afsluitend trio. Ontketende snaardrums voeren het tempo op en een in gewapend beton pruttelende zessnaar sluit de boel af.
Wat Six Feet Under opnieuw siert is dat ze hun gemene sound niet te ver gaan zoeken.
‘Commandment’ doet globaal gezien beter dan zijn voorganger. Toch missen we die unieke schreeuwen van de frontman. Maar een shitload aan erg goede songs en complexloos gitaarspel dragen de plaat naar een zeer aanvaardbaar niveau.