Dinosaur Jr. - Beyond

We hoeven niet lang te wachten om vast te stellen dat de ballen nog steeds op de juiste plaats hangen. Opener en bovendien eerste single Almost Ready is een knoert van een gitaarnummer. Van bij de eerste tonen grijpt het allesoverheersende droge maar intens melodieuze feedback gitaarspel van weleer je bij de keel. Mascis' grauwe klaagzang doet het nog steeds zo blijkt op Crumble. Tijdens het verschroeiende Pick Me Up menen we zelf eventjes dat oppergoeroe Neil Young himself aan het woord is. Pas bij het vierde nummer Back To Your Heart komt Lou Barlow op de voorgrond. Het Sebadoh opperhoofd onderbreekt het spervuur aan catchy gitaarrifjes even en neemt ons op sleeptouw voor een donkere trip doorheen de diepste kerkers van zijn ziel. Benieuwd hoeveel uren aan ethische discussie, die nota bene altijd via de manager verlopen, er zijn gevoerd om tot de consensus te komen dat ook dit nummer, schijnbaar verdwaald uit de Sebadoh repetitieruimte, op de plaat mocht.

 

Dan maar weer de luchtgitaar boven halen voor This Is All I Came To Do. Alweer zo’n knallend nummer dat voor de verandering wordt ingezet met een halve minuut durende gitaarintro waarvan je trommelvlies zich even op een andere planeet waant. Het uptempo Been There All The Time behoort definitely tot onze persoonlijke favorieten. Al was het maar om de gigantische mokerslagen die Murphs drumstel hier dient te incasseren. Tijd om even te bekomen is er niet. It’s Me opent met een beenharde riff die ons doet terugdenken aan Deep Wound, de hardcore groep waaruit Dinosaur Jr. in 1983 ontstond. Het duo We’re Not Alone en I Got Lost gooit het dan weer over de melige, soms vervaarlijk naar alt. country ruikende, boeg. Wanneer Barlow voor de tweede keer op de proppen komt, deze keer met Lightning Bulb, kunnen we ons toch de vraag stellen of het niet beter was geweest het songschrijven over te laten aan collega Mascis. Dat dit nummer niet echt thuis hoort op deze plaat kan de pret echter niet bederven. We klokken in stijl af na net geen vijftig minuten van intense gitaarmishandeling met What If I Knew. Inderdaad beste Joseph Donald, wat als je geweten had dat het allemaal zo zou kunnen klinken? Het had misschien allemaal niet zo lang geduurd.

 

Na het beluisteren van dit meesterwerkje kunnen we enkel concluderen dat deze heren één van de weinigen zijn die met hun allesverwoestend muzikaal talent na zoveel jaren nog steeds over de gave beschikken om menig muziekliefhebber pardoes van zijn stoel te flikkeren. Eat this Stooges!