Sioen - A Potion
Universal Music Group
Jan Vael — 8 november 2008
De Gentse singer-songwriter Frederik Sioen behoeft al lang geen introductie meer bij de liefhebbers van kwalitatief hoogstaande popmuziek. Met de licht theatrale en over het algemeen nogal melancholieke songs op ‘See You Naked’ (2003) en ‘Ease Your Mind’ (2005) wist hij al heel veel zieltjes voor zich te winnen en steeds grotere podia te veroveren. Zijn derde plaat, ‘A Potion’, zal zijn dubbel en dik verdiende succes ongetwijfeld bestendigen. Dit is opnieuw een voltreffer.
Sioens eerste album voor een groot platenlabel (Universal) is in wezen een aardedonkere, behoorlijk ingetogen plaat geworden, die zijn enorme schoonheid slechts beetje bij beetje prijsgeeft. Ze staat bol van de droevige tot vrij zwaarmoedige popsongs, die een uitstekende soundtrack vormen bij een regenachtige ochtend of een kille lenteavond. Wat ons ook meteen opviel na de eerste beluistering was dat zowat alle nummers het zonder echte intro moeten stellen, en meteen van wal steken met Frederiks breekbare stem.
Voor de rest zijn de vertrouwde ingrediënten weer aanwezig: frisse pianostukjes, dramatische vioollijnen en strakke rockgitaren. Het album gaat van start met de sobere maar intrigerende titeltrack, om daarna al meteen los te barsten in een eerste hoogtepunt: het theatraal getoonzette, intense What I Fail To Understand. Het rustige It Didn’t Last is mooi zonder meer, terwijl Ready For Your Love (High) ontroerend en tegelijk bijna kinderlijk speels – let eens op die koortjes! – klinkt. Een volgend piekmoment is het van een donkere intro voorziene Suicidal Sunset, een song die Frederik schreef naar aanleiding van de moorden van Hans Van Themsche in 2006. Een knappe spanningsopbouw en melancholische pracht reiken elkaar de hand in dit nummer.
De bloedmooie, emotievolle single No Conspiracy At All kende u hopelijk al, en laat u wellicht ook niet onberoerd. In het meeslepende Communicate mogen Frederiks muzikanten (Sioen is nog altijd een groep, weet-u-wel?) zich even helemaal uitleven. Een ietwat dreigend sfeertje typeert dan weer het intrigerende She Likes It Better. In het sobere, aangrijpende So Lonely wordt de karakteristieke, ingehouden kracht in Sioens stem even vervangen door hoge vocale uithalen van de man. Het resultaat is er niet minder om, integendeel. Met het walsje I Play A Song For You, een voor zijn doen erg opgewekt (dronkemans?)lied, komt er een einde aan een plaat waarvan je stilletjes hoopte dat ze nooit zou ophouden.