Shy Child - Noise Won't Stop
Pias Records
Tom Weyn — 8 november 2008
New-rave. Ook wij vragen ons nog steeds af wat die term inhoudt. Ook na het beluisteren van ‘Noise Won’t Stop’ zouden we het niet kunnen zeggen. Een hoop ongestructureerd lawaai? Dreunende elektrorock-beats? Veel bliepjes, piepjes en sirenes? Hoofdpijn? Of simpelweg de nieuwe feest- en dansmuziek bij uitstek, een genre waar iedereen zich wel ergens in kan vinden?
Klaxons brachten de hele hype op gang en voor velen volstaat die ene groep dan ook. Voor wie zich toch wil verdiepen in het genre is Shy Child onontbeerlijk. Het New Yorkse duo bestaande uit Pete Cafarella, die de vocals en keytar voor zijn rekening neemt, en Nate Smith op drums, zag het daglicht al in 2000. Twee albums werden uitgebracht maar die kenden enkel in Japan en het thuisland enige bijval. Het is slechts door op te treden aan de zijde van Klaxons (hoe kan het ook anders) en Soulwax dat de groep enige erkenning kreeg.
Nu komt Shy Child op de proppen met ‘Noise Won’t Stop’ en in dit geval dekt de vlag de lading volledig. Dankzij een onstopbare stroom aan beats, sirenes en onconventionele geluidseffecten is ‘Noise Won’t Stop’ een plaat geworden die je ledematen haast geen enkele seconde rust gunt. Stilstaan is achteruitgaan moet het duo gedacht hebben. Typevoorbeeld is opener Drop the Phone: loeiharde en snedige elektro. Enigzins voorspelbaar maar daar storen we ons op dit moment nog niet aan. Daar komt na een vijftal nummers echter verandering in. Iemand zou Cafarella en Smith eens moet expliceren wat het woord ‘variatie’ juist inhoudt.
Laat dat nu, samen met het feit dat sommige nummers soms nogal plat en voorspelbaar overkomen, veruit de enige ernstige kritiek zijn op ‘Noise Won’t Stop’. Na een paar luisterbeurten wordt al snel duidelijk dat het neurotische maar catchy Kick Drum, de potentiële single Generation Y (met vrouwenstem), het langer uitgesponnen What’s It Feel Like? en vooral het sublieme The Volume de onbetwiste hoogtepunten zijn van deze veertig minuten durende elektrorocktrip. De rest bevindt zich op eenzelfde aanvaardbare niveau. Enkel het compleet overbodige Astronaut en het iets té letterlijk naar Klaxons ruikende Good and Evil halen het niveau van ‘Noise Won’t Stop’ even naar beneden.