Savalas - Exercise And Karma Drills

Verbazing is nog de beste omschrijving voor wat er in ons omgaat als de cd zijn rondjes draait in de speler. Is dit wel Savalas? Maar met de stem van Jan Roelkens volgt de bevestiging. Savalas heeft zijn tweede plaat ingeblikt. Het is een album vol afwisseling en verrassingen geworden, maar desondanks is de stempel van de Gentse band overduidelijk.

Een fabuleus baslijntje over een denderend drumritme - de onovertroffen Mario Goossens, ook bekend van Triggerfinger, zat achter de kit – met daarover striemende strings. Adrian Borland leeft of dit is een vergeten nummer van The Sound. De stem van Jan Roelkens brengt ons echter terug met de voeten op de grond. Dit is Round & Around, de nieuwe single van Savalas en opener van hun tweede plaat.



Vooraf had David Poltrock, drijvende kracht achter de groep, al gezegd dat het album ruwer zou zijn, minder glad. Maar dit blijft desalniettemin een verrassing. Een aangename verrassing, wel te verstaan. En daar blijft het niet bij. Thank You gaat in dezelfde lijn verder. Ook hier is er die stuwende bas, dit keer aangevuld met gitaren. En ook hier is de kenmerkende zang van Roelkens het voornaamste herkenningspunt.



De muziek blijft echter niet zo donker. Waar Sundown In Heartsville ons nog aan Portishead doet denken, liggen de volgende nummers meer in het verlengde van het debuutalbum. Popsongs van het zuiverste soort, waarbij vooral de piano het middelpunt vormt. Zelf zijn we niet weg van My Girl. Te glad naar onze zin, maar Happy Song #1 is dan weer wel best genietbaar, hetgeen ook voor de titelsong geldt. Waar de muziek van deze nummers toch vrij vrolijk klinkt, staat de toon van de teksten daar loodrecht op. Maar die paradox geeft de nummers wel meer cachet.



Met And Smiled At Her krijgt de cd dan toch weer een mooie apotheose. Er gaat een zekere dreiging uit van dit nummer. Die hortende drums, de subtiele toetsen en de heerlijke bas van Diet Luyckx in combinatie met de intrieste zang van Roelkens. Die verwijzing naar Nick Caves ‘Murder Ballads’ (“I took her to where the roses grew”) kan niet toevallig zijn. Naar het einde toe barst de song bovendien nog open als een rijpe zweer. U mag het gerust op onze donkere ziel steken, maar wij zijn nu eenmaal suckers voor een zwartgallig liedje.



Savalas mag best trots zijn op zijn tweede cd. Hiermee hebben ze bewezen dat ze meer zijn dan een one trick pony. En er zit ongetwijfeld nog potentieel in deze band. Benieuwd wat de toekomst nog gaat brengen.