Alec Empire - The Golden Foretaste Of Heaven
Digital Hardcore Recordings
Frank D'hanis — 8 november 2008
Tranen met tuiten hebben wij gehuild toen Atari Teenage Riot (ATR) in 2000 splitte. Met de komst van het nieuwe millennium was de tijd van speed, revolution en riot volledig afgelopen. De revolutie van de elektronische rock was mislukt. Tot overmaat aan ramp stierf ATR-lid Carl Crack in 2001 aan een overdosis dope. Voor ATR was alles verloren, maar één jongeling behield de goddelijke vonk.
Na de mystiek van de openingsparagraaf kunnen we wel even rechtuit zijn: ‘The Golden Foretaste of Heaven’ van Alec Empire is een dijk van een plaat. Voor de split van ATR zag Alecs solocarrière er evenwel weinig belovend uit. Het in 1999 verschenen ‘Miss Black America’ was niet meer dan een slap afkooksel van wat hij met ATR deed. Maar al snel ontdekte hij nieuwe muzikale paden: de 2 daaropvolgende platen resulteerden in zeer uiteenlopende en experimentele werken. Empire ging op zoek ging naar een nieuwe persoonlijke stijl, en hoewel hij zijn openbaring nooit echt vond, maakte hij intussen toch geweldige muziek.
Die zoektocht naar de muzikale graal zorgde voor veelvuldige stijlwisselingen en geslaagde en minder geslaagde songs. Op zijn vorige plaat ‘Futurist’ (2005) experimenteerde hij bijvoorbeeld met een zeer originele mix van punkrock en elektronische muziek. Een song als On Fire op deze nieuwe plaat herinnert sterk aan deze punkinvloed en doet ons een beetje denken aan het vroege werk van technoartiest Moby.
Alec Empire staat bijna synoniem voor een voortdurende evolutie. Zonder zijn verleden te vergeten, bewijst Empire dat hij niet doof is voor nieuwe geluiden. De opener New man zou zo van een band als The Arcade Fire of Franz Ferdinand kunnen geweest zijn. Een eighties drumloop, wat slepend elektronisch gitaarwerk en een vervormde stem vormen een donkere en melancholische, maar verrassend meeslepende combinatie.
In 1000 eyes, dat volledig in een verlaten fabrieksloods werd opgenomen, keert Empire terug naar zijn muzikale roots. Het nummer is een trage ballade waarin een sobere muzikale omkadering ruimte geeft voor een zeer geladen en emotionele tekst. Alweer lijkt melancholie een juiste beschrijving te zijn. Spijt en angst ook, getuige het refrein “When you’ve tried a thousand times, a thousand eyes look down on you.” Een beklijvende song die we durven te vergelijken met meer ingetogen nummers van David Bowie en Lou Reed.
Bug on my Windshield is een nummer met een dominant synthesizergeluid gemengd met wat ruis- en slipgeluiden. De arrogantie van Alec Empire manifesteert zich in dit nummer als vanouds, en een woedende maar ijskoude frustratie spreekt uit zijn stem. In het volgende nummer No/Why/New York wijkt de woede echter weer en krijgen we een nadenkende, bijna poëtische artiest te horen. Empire prevelt: “I was never afraid of the world, but now I’m afraid of the world without her.” Alec heeft een paar demonen in zijn kast, “but hey it’s a great show”.
Of je nu fan was van ATR of niet, als je een experimenteel en toch toegankelijk album wil kopen, dan is dit je enige optie. Wij zijn alvast gewonnen voor “ de gouden voorproef van de hemel”, en vertoeven met graagte nog een stonde in de klanken van dit aardse vagevuur.