Satyricon - Now, Diabolical

Satyricon wordt tegenwoordig al tot de oude garde van de blackmetal gerekend. Terecht, want deze groep stond mee aan de wieg van het genre en verblijdde ? of beter verdoemde ? de fans al met enkele albums die je gerust klassiekers mag noemen. En daar houden de Scandinaven het niet bij, want de sound wordt voor elk album weer van een update voorzien en de muziek blijft maar groeien.

Staalhard en niets ontziend vuurt het duo achter Satyricon nu dan ook ?Now, Diabolical? af. Het heerschap Frost neemt de trommels voor zijn rekening en de andere instrumenten en het gekweel komen uit Satyr voort. Laatstgenoemde is al sinds jaar en dag het brein achter de band en ook voor deze laatste cd zette hij zijn beste beentje voor. Waar Satyricon vroeger soms met andere genres flirtte, is de groep nu teruggekeerd naar de typische Noorse black. Die sfeer van ongeveer een decennium geleden wordt perfect gevat en gaat gepaard met een moderne opbouw en een duidelijke sound zoals dat tegenwoordig hoort. Voor de rest zijn de songs op ?Now, Diabolical? eigenlijk pure oldschool blackmetal, afgezien van enkele details. Zo zijn de ambientgedeeltes iets grotesker dan gewoonlijk, en ook de leadgitaren kozen voor een melodischere hardrocktouch. Satyricon ging niet te ver met deze dingen, zodat ze perfect ingebakken zitten in de structuren van de nummers.



Dat is een sterk punt, want door het gebruiken van deze invloeden binnen en niet naast de blackmetal krijg je een rotsvast geheel waarvan alle neuzen in dezelfde richting staan. Zelfs het punkgevoel kan zo sporadisch eens opduiken in een song, iets dat we nog maar zelden hoorden. Aan het begin van de nineties zou dit zuivere blasfemie geweest zijn, maar anno 2006 heet zoiets aangename afwisseling. En daar staat Satyricon toch wel een beetje voor bekend want eerder exploreerde dit duo al tal van andere muziekstijlen.



Dat de band alweer kwaliteit aflevert zal wel voor niemand een verrassing zijn. Waar andere groepen vaak blijven steken in een overvloed aan muzikale clich?s, toont Satyricon dat vernieuwing mogelijk is zonder oude tradities te breken. En daar bovenop kunnen Satyr en Frost die tradities ook nog makkelijk bijbenen. Dat er een afkeer bestaat van de sombere drijfveer achter het genre valt te verstaan, maar als die leidt tot kunst zoals dit in plaats van een carnavaleske vertoning mogen we de duivel 666 keer bedanken!