Ben Harper & The Innocent Criminals - Both sides of the gun

De zesde (met uitzondering van de live platen en enkele andere escapades) van Ben Harper, 'Both Sides of the Gun', is een ferme dubbelaar geworden. Wij kregen zelfs de special edition box in handen, met nog een derde schijfje extra, waarop alternatieve mixes en live versies als toemaatje worden geserveerd. Echt overstuurs wild of compleet horny werden we niet bij een eerste luisterbeurt, maar dat overkomt ons ? kritische scepticisten van het eerste uur ? wel vaker. Dat die eerste indruk nadien nog ten goede wordt gewijzigd is enkel en alleen de verdienste van de artiest in kwestie.

Zeker een man als Harper ??s mans werk heeft sinds 1994 z? een enorme staat van dienst in onze emotionele groei naar volwassenheid, dat we kwansuis onzindelijk zouden worden mochten we ten gevolge van overdadig concertbezoek potdoof geraken- kan bij ons dus op meerdere, misschien wel oneindige credits rekenen alvorens zomaar te worden afgevoerd met de wekelijkse lading pulp.



De eerste schijf 'Morning Yearning' (met wit hoesje) klinkt aanvankelijk bijzonder soft en flets en even kleurloos als de hoes. Bij de tweede en volgende luistersessies blijft er echter steeds meer hangen en ontdekken we gelukkig verscheidene dubbele lagen in de, op het eerste gehoor schijnbaar platte, arrangementen. Harper doet hier meer met minder, and it takes two to tango, niet waar. Onze favoriet is alvast More Than Sorry, de gebroken stem van Ben en een gitaar die enkel mineurakkoorden jengelt. Cryin? Won?t help You Now is een mix van een Stones ballad en een ingetogen spiritual. Het is ook niet al goud dat blinkt, getuige daarvan Happy Everafter In Your Eyes: een schlemielig scharminkel dat we gerust durven skippen. Een strijker van tijd tot tijd tot daar aan toe, we zijn geen verstokte hardcore-freaks, maar hetgeen Harper ons met deze cd door de strot jaagt is toch wat van het goede teveel.



Het tweede rondje van Harper, 'Better Way' begint dan weer veelbelovend en meer in de vroegere traditie. Het titelnummer zou met de vijf Blind Boys of Alabama kunnen zijn opgenomen, al dook daar niet plots de vertrouwde Weissenborn op. Het is een bonte mengeling van Arabische, meer zuiderse Afrikaanse muziek, gospel en nog tientallen andere genres, kortom vintage Harper. De gitaren op de zwarte schijf mogen nu ook door het effectenbakje en er weerklinkt zelfs af en toe distortion door de boxen, hoewel ook op dit gedeelte de Stones blijkbaar over de schouder hebben meegekeken om te checken of het wel lukte. Na twee glazen chablis lijken Mick en Kief dan ook zelf Engraved Invitation te hebben ingezongen.



Alles te gaar werd de plaat een knap collector?s item (aparte hoesjes en liedjesteksten en zelfs de noten in sol- en fasleutel ? jaja, ook de bassist mag eens luilekker in de zetel blijven zitten in plaats van op Google de tablatuur op te zoeken). Muzikaal vonden we het uiteindelijk toch maar zozo voor een groot artiest.