Rykarda Parasol - Our Hearts First Meet

U heeft het vast ook al eens meegemaakt. U speelt een cd één keer, nog een keer en misschien zelfs nog een keer en u vindt het eigenlijk maar niks. Maar dat is nog geen reden om het meteen naar eBay te verbannen. Geef het plaatje even de tijd en misschien komt het dan wel tot volle bloei. Dat is precies hoe wij tewerk gegaan zijn met ‘Our Hearts First Meet’, het debuut van Rykarda Parasol.

Hoewel deze Amerikaanse schone San Francisco als thuisbasis heeft, is haar muziek niet meteen zonnig te noemen. Vergelijkingen met vampieren en ander nachtelijk onguurs werden blijkbaar al meermaals geopperd, en niet geheel ten onrechte. De onderwerpen van haar songs zijn dan ook niet echt vrolijk. Titels als Good Sick en Lonesome Place liegen er immers niet om.



Parasols stem heeft iets weg van PJ Harvey ten tijde van haar meesterwerk ‘To Bring You My Love’, maar er zit te weinig afwisseling in haar manier van zingen. Het is allemaal een beetje te vlak en te eentonig om een hele cd lang te boeien. Eerlijkheidshalve moeten we dan ook toegeven dat we maar met moeite de tweeënvijftigste minuut van het album gehaald hebben.



Ook de muziek is in hetzelfde bedje ziek. Spaarzame gitaren, een eenzame accordeon, schuifeldrums, ... steeds opnieuw overheerst door de eentonige zang. In het beste geval doet het ons denken aan Grant Lee Buffalo. Al haalt Parasol met songs als Weeding Time nooit het niveau van Grant Lee Philips’ doorleefde stem, toch proef je diezelfde sfeer van wanhoop en walging die je dreigt te overmeesteren. Ook het daaropvolgende Candy Gold ligt nog lekker in het oor.



Helaas kan het niveau van deze twee nummers niet worden vastgehouden en verwatert de plaat vervolgens tot een saai landwegeltje, terwijl je net van een behoorlijke autoweg bent afgeslagen. In het asfalt zijn zelfs geen kuilen te vinden die het toch nog een beetje spannend hadden kunnen maken. Je moet het al uitzingen tot het laatste nummer – die vermaledijde tweeënvijftigste minuut, weet u wel – om met Janis, Don’t Go Back nog even een opleving waar te nemen. Met enkel een versleten Tom Waits-piano slaagt ze er op het nippertje in het nog eens boeiend te maken.



Mevrouw Parasol werkt op dit ogenblik al aan haar volgende album met Mike McCarthy, producer van o.a. Spoon en And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Hoewel we benieuwd zijn of ze daar met iets interessanter uit de hoek zal komen, staat het helemaal nog niet vast of we de moed zullen kunnen opbrengen om ook die cd volledig te doorworstelen.