Rumplestitchkin - Somersault

Toen Rumplestitchkin hun eerste album, ?Small Time Hero?, uitbracht was iedereen verbaasd door de vernieuwende en frisse kracht die de vier Brusselaars voortstuwden. De groep snakte al jaren naar een platencontract en ondertussen ontwikkelden ze hun eigen stijl. De bandleden houden van gitaren en synthesizers, en nog meer van hun combinatie. Ze produceerden hevige rocknummers tezamen met meeslepende, soms melancholische, melodielijnen. Op hun eerste album hebben ze duidelijk het evenwicht tussen die combinatie gevonden, maar dan komt die tweede, vaak veelzeggende, plaat eraan.

Het lijkt alsof Rumplestitchkin hun ervaring op 'Somersault' wou bewijzen. De jonge, gedurfde frisheid van het quartet lijdt daar zwaar onder. Toch rockt deze plaat als geen andere. Het album vormt een geheel, alle nummers sluiten bij elkaar aan. Zet deze groep op een hete dag op het hoofdpodium van een festival en ze blazen weliswaar het publiek weg. Wake Up Call is het ultieme bewijs van het talent dat achter deze band schuilt. En Rumplestitchkin heeft ook een gevoelige kant. Go Crazy is zo eerlijk gezongen dat je meteen mee wilt helpen zoeken naar de persoon die hier gemist wordt.



Jeroen Swinnen hield in Bobbejaanland het geheel in de gaten, want in de fee?rieke zaal van het pretpark werd 'Somersault' opgenomen. En Swinnen kent als keyboardman van Daan, Novastar en ex-Vive La F?te wel wat van catchy tunes. Soms lijken die melodie?n wat naar de funky muziek van Das Pop te neigen, maar dat is ook niet moeilijk te geloven als je weet dat Geert Van Bever het album afwerkte. Hij verrichtte al werk voor Das Pop, Dead Man Ray en Kiss My Jazz.



'Somersault' is een volwassen, soms iets te hermetische plaat geworden. Toch ontdek je steeds nieuwe dingen naarmate je de plaat meer beluistert. Dat is een bewijs dat er veel tijd en werk in het album is gestoken. Een nieuwe Oh Lord (?Small Time Hero?) staat er spijtig genoeg niet op, maar dat is misschien iets voor het volgende album, jongens?