Rocky Votolato - Makers

Kurt Cobain is al twaalf jaar dood, zowel Pearl Jam als Mudhoney hebben al jaren niets noemenswaardig meer gereleased, en enkel Mark Lanegan hield de muzikale trots van Seattle, ooit d? grungestad bij uitstek, nog enigszins recht. Totdat ineens de volgende generatie de gitaren begon om te gorden, en er weer potentieel in de grauwe oostkuststad bleek te zitten. Bands als Death Cab for Cutie en Pretty Girls Makes Graves plaveiden zachtjes hun pad richting grotere podia, maar andere groepen blijven echter ter plaatse trappelen. Het reeds ter ziele gegane Waxwing, dat bijzonder schatplichtig was aan Nirvana, zou ons wellicht nooit zijn opgevallen, moesten de nevenprojecten niet veel interessanter geweest zijn.

Gitarist Cody Votolato zocht met The Blood Brothers de ranzige randjes van de popmuziek op, maar het is vooral frontman en ?broer van?, Rocky, die een compleet andere richting is uitgetrokken. Weg met de elektrische gitaar en het distortionpedaal, op ?Makers? wordt volop de kaart getrokken van het intimistische en akoestische. De referentiepunten veranderen plots in Nick Drake en Elliott Smith, terwijl tekst en A mineur-akkoorden plots alle aandacht opeisen.



Votolato komt tekstueel echter nog niet aan de enkels van de twee bovenstaande. Dat het merendeel van de lyrics zijn geschreven aan de keukentafel, waar ook twee bloedjes van kindjes rond de rokken van hun moeder scharrelden, heeft duidelijk niet veel goed gedaan aan het al niet zo po?tische talent van Rocky. ?All the uselessness that I write/Just come at me with a knife/To cut the sickness from my mind? staat ongetwijfeld mooi in de msn-nickname van een veertienjarige puber vol van liefdesverdriet. Deze overdosis pathos doet bij ons echter enkel vreselijke rillingen over de rug kruipen. Helaas herhaalt Votolato deze formule keer op keer doorheen ?Makers?, waarbij hij klassieke thema?s als liefdesverdriet(The Night?s Disguise), wegtrekken van al het vertrouwde(Streetlights) en sterven(Wait Out the Days) aanraakt, zonder ergens maar een diepere indruk na te laten.



Het is echter niet allemaal kommer en kwel. White Daisies Passing is best wel een sterke eerste single, terwijl we ook in Tinfoil Hats een verdomd sterk popdeuntje verstopt hoorden. Onze absolute favoriet blijft echter Portland is Leaving, dat zonder moeite een outtake van Ryan Adams? ?Heartbreaker? had kunnen zijn: een akoestische gitaar die op de gepaste momenten wordt bijgestaan door een streep mondharmonica, terwijl ?Love?s a trainwreck, you?re a mistake? fluisterend weerklinkt. Zelfs onze msn-nickname zou in een extreem melige bui kunnen sneuvelen.



We zijn niet volledig wild van deze ?Makers?. Votolato klinkt vaak te braafjes, te banaal en soms ronduit saai, en slaagt er dan ook nergens in om ons bij ons nekvel vast te pakken. Deze vrijblijvendheid kost hem dan ook punten, terwijl er in essentie wellicht een sterke popplaat verscholen zat in ?Makers?.