Robocop Kraus - Blunders and Mistakes
Anti Records
Veerle Vermeulen — 8 november 2008
Qua vooroordelen moet het voor Robocop Kraus niet eenvoudig geweest zijn. Duits? Postpunk-revival? In de traditie van The Libertines, Interpol of Editors? Hmm, klinkt als de zoveelste in het rijtje dus. Maar om de lezer in één klap gerust te stellen: de vijfkoppige bende uit Nürnberg bevestigt deze vooroordelen nergens en slaagt erin om de aandacht twaalf nummers lang vast te houden. Eerste valkuil omzeild.
Natuurlijk hebben de jongens al wat ervaring, ze zijn namelijk lang niet aan hun proefstuk toe. 'The Kraus' doorzwom al heel wat muzikale watertjes en kende enkele wissels op bas en drum. Het lijkt wel verplicht in het rockgebeuren. Intussen zijn ze toe aan hun zesde langspeler sinds de groep in 1998 het levenslicht zag. Deze plaat kwam er na een moeilijke periode van ruzies en uitputtingsverschijnelen na een jaar touren door Europa, Canada en zelfs Rusland. Gelukkig wist Robocop Kraus zich te omringen met getalenteerde mensen die hun muzikale evolutie een duwtje in de juiste richting gaven.
Op 'Blunders and mistakes' zitten enkele hoogtepuntjes, waarvan het openingsnummer Waiting Above the Ocean zeker de koptrekker is, gevolgd door Standing in the Punchline. De openingstrack heeft een lekker tempo en vooral een orgeltje met de juiste toon. De sound is vol, net alsof ze nog enkele toevallige voorbijgangers van de straat hebben geplukt om wat extra lawaai te maken in de studio. Het was daar goed toeven, blijkbaar.
De zang van Tomas Lang heeft iets weg van de vocalen van Editors of Arctic Monkeys, soms zelfs met British accent erop en eraan. Ergens in ons achterhoofd ging al een hele tijd een ander belletje rinkelen, maar we konden er nergens een vinger opleggen. Tot het ons in de late uurtjes overviel: Carter the Unstoppable Sex Machine! Hedendaagser natuurlijk, maar onmiskenbaar familie van elkaar. Robocop Kraus en Carter USM delen dezelfde ritmische sound en ook de zanglijnen ruiken naar elkaar. Alleen hebben we Carter USM altijd iets grappiger gevonden.
Globaal genomen gaat 'Blunders and Mistakes' ons goed af. Na een eerste luisterbeurt kan je gegarandeerd enkele refreinen meezingen of denk je dat je dit plaatje al langer kende. Maar je vergeet ook snel dat deze plaat in je speler zit. Ze grijpt nergens echt naar de keel en vergaat snel in achtergrondgeluiden. Enkel Automotive Man gunden we wat meer luisterbeurten, al zijn we niet zeker of het nu op onze zenuwen werkte of juist een geweldige schijf was. Na verloop van tijd bleek het nummer niet op de zenuwen te werken, maar desondanks ook niet geweldig te zijn. En daarmee zijn we er: erg aardig, nooit vervelend. Mooi meegenomen, maar geef toe: wie wil er nu aardig en nooit vervelend zijn? Voor de volgende aflevering hopen wij dan ook op meer van hetzelfde, maar dan wel mét weerhaakjes.
Op 'Blunders and mistakes' zitten enkele hoogtepuntjes, waarvan het openingsnummer Waiting Above the Ocean zeker de koptrekker is, gevolgd door Standing in the Punchline. De openingstrack heeft een lekker tempo en vooral een orgeltje met de juiste toon. De sound is vol, net alsof ze nog enkele toevallige voorbijgangers van de straat hebben geplukt om wat extra lawaai te maken in de studio. Het was daar goed toeven, blijkbaar.
De zang van Tomas Lang heeft iets weg van de vocalen van Editors of Arctic Monkeys, soms zelfs met British accent erop en eraan. Ergens in ons achterhoofd ging al een hele tijd een ander belletje rinkelen, maar we konden er nergens een vinger opleggen. Tot het ons in de late uurtjes overviel: Carter the Unstoppable Sex Machine! Hedendaagser natuurlijk, maar onmiskenbaar familie van elkaar. Robocop Kraus en Carter USM delen dezelfde ritmische sound en ook de zanglijnen ruiken naar elkaar. Alleen hebben we Carter USM altijd iets grappiger gevonden.
Globaal genomen gaat 'Blunders and Mistakes' ons goed af. Na een eerste luisterbeurt kan je gegarandeerd enkele refreinen meezingen of denk je dat je dit plaatje al langer kende. Maar je vergeet ook snel dat deze plaat in je speler zit. Ze grijpt nergens echt naar de keel en vergaat snel in achtergrondgeluiden. Enkel Automotive Man gunden we wat meer luisterbeurten, al zijn we niet zeker of het nu op onze zenuwen werkte of juist een geweldige schijf was. Na verloop van tijd bleek het nummer niet op de zenuwen te werken, maar desondanks ook niet geweldig te zijn. En daarmee zijn we er: erg aardig, nooit vervelend. Mooi meegenomen, maar geef toe: wie wil er nu aardig en nooit vervelend zijn? Voor de volgende aflevering hopen wij dan ook op meer van hetzelfde, maar dan wel mét weerhaakjes.