Robert Gomez - Brand New Towns
Bella Union
Guy Kennis — 8 november 2008
Denton, een universiteitsstadje in Texas, niet ver van Dallas en Forth Worth, is een belangrijke leverancier van groepjes voor het Bella Union Label. De space rockers van Lift To Experience en de lievelingetjes van de Europese muziekpers Midlake, om er maar twee van de bekendste te noemen, komen uit deze stad. De jonge Robert Gomez is de laatste aanwinst van dit label en kan misschien wel hun meest succesvolle beschermeling worden. Er is trouwens een documentaire in de maak over de muziekscène rond Denton.
Gomez heeft een tijdje in een circus gewerkt (echt waar!) en volgde gitaarlessen bij Nelson Gonzales (de gitarist van Marc Anthony en Gloria Estefan) waar hij zich vervolmaakte in het bespelen van de “Cuban Tres”, een soort gitaar met drie paar snaren. Dit instrument speelt een grote rol in de muziek van Afro-Cubaanse bands, maar dit geheel terzijde.
Voor ‘Brand New Towns’ zat Matt Pence van Centro-matic achter het mengpaneel. En die man is niet vies van een experiment meer of minder. Merkwaardige combinaties van instrumenten komen voorbij: strijkers, toetsen en blazers. De liedjes van Gomez worden omfloerst gezongen met volle arrangementen. Het is muziek die als in een droom voorbijkomt, met flarden nevel er doorheen. Gomez is een troubadour, een observator van de liefde en het gemis ervan. Hij schrijft met finesse over de zaken des levens en zijn ijle, mooie stem roept onvermijdelijk herinneringen op aan Elliott Smith.
In zijn muziek zitten ook echo’s van het vroegere Pink Floyd, zo rond hun eerste psychedelische tijd, met See Emily Play en de soundtrack van de obscure film 'More'. Een stem die verwijst naar de jonge David Glamour (en ook wel aan de oude van 'On An Island'). En altijd zijn er weer die duivelse Beatles met hun invloeden, zeer herkenbaar in Back To Me, of nog: flarden van The Moody Blues, maar die waren dan op hun beurt natuurlijk weer onder de indruk van 'Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band'. Ook wijlen Elliott Smith ontsnapte trouwens maar zelden aan de invloedssfeer van The Fab Four.
"If I could have you back, I only break you" en meer van dat fraai deprimerend gemompel maakt wel dat de teneur over heel de plaat hetzelfde is. Na een aantal nummers verlang je naar iets steviger (een dubbele hamburger met extra mayonaise, ketchup en ajuin of een plaat van The Clash of The Sex Pistols). Aan deze wens wordt voldaan op track nummer negen. The Leaving is nu nog niet meteen hardrock maar de drums zitten al wat steviger in het zadel en je kan al eens met je hoofd meeschudden op de tonen van dit mooie liedje. Een mid-tempo rocker als het ware!
Het is niet één en al droefenis op deze cd: "Cutting open the blackest night, with our eyes opened wide" uit Into The Sun is een Engelse variant op het bekende spreekwoord "na regen komt zonneschijn". In elk nummer hoor je leuke ideeën en geluidjes. Het vergt wel enkele luisterbeurten om de schoonheid van deze liedjes te ontdekken. Maar luister bijvoorbeeld eens naar Perfect en hoe mooi die hoorns vanuit de achtergrond opzwellen en dan weer verdwijnen.
Norah Jones is reeds een fan van Gomez, nu jullie nog. Veelvuldig draaien is de boodschap. Maak deze plaat tot een vriend, zoek de verborgen details in de arrangementen. Bij een eerste kennismaking zijn vooral Closer Still en Brand New Towns de hoogtepunten. Maar geef deze cd meer dan één kans en ontdek al die andere schoonheidsplekjes.