Reverend Bizarre - So Long Suckers
Spinefarm Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
We moesten even slikken toen we het hoorden. En hun reputatie een beetje kennende wisten we dat het wel eens om de zoveelste grap zou kunnen gaan. Maar ze schijnen het te menen: Reverend Bizarre houdt er na twaalf jaar en drie albums (dit werkstuk inbegrepen) al mee op. Hun titel laat weinig interpretaties toe. Dus alles wijst erop dat dit het afscheid is van een band die zonder echt te vernieuwen toch naam gemaakt heeft.
Uiterst ongewoon toch, zo’n afscheid met een album, wat er alleen maar op wijst dat de verstandhouding tussen het drietal nog uitstekend moet zijn. Op het forum legde frontman Albert Witchfinder het abrupte einde uit: “Het heeft niets te maken met even stoppen, er zit een spirituele betekenis achter. Doommetal is gebaseerd op het idee van het einde. Om onze doom maximaal tot uiting te laten komen, moeten we sterven als een band.”
Van een begrafenissfeer is er tijdens opener They Used Dark Forces/ Teutonic Witch hoegenaamd geen sprake. Dat is naar doomnormen namelijk een redelijk vrolijk nummer waarvan de eerste acht minuten een zeer hoog stonergehalte hebben. Daarna vertraagt het, volgt er een nieuwe stonerriff, gaat het tempo er weer uit, versnelling, vertraging,… en dit net geen half uur lang. De vocals van Witchfinder zijn weer brandschoon, zijn juist geïntoneerd en baden in de miserie. Duidelijk wordt dat die stokoude sound er opnieuw ongewijzigd uitkomt en dat de songstructuren er niet ingewikkelder op geworden zijn. Niettegenstaande schieten de marathonnummers behoorlijk goed op. Al lijkt het er regelmatig op dat ze gewoon twee nummers aan elkaar geplakt hebben en herhalen ze bepaalde stukken meer dan nodig om tot dergelijke mastodontsongs te komen.
In Sorrow dragen de heren wél hun rouwplunje. De melancholische zanglijnen zakken tot onder de notenbalk en treurwilgen van gitaren vallen in de armen van trage roffels en luide cimbalen. Die twee soorten nummers lossen elkaar, soms zelfs binnen eenzelfde titel, af om uiteindelijk twee cd’s te vullen met een meer dan 130 minuten durende afscheidswake. Dat is verdorie lang genoeg om de koffietafel en alle herdenkingsplechtigheden er bij te nemen! Hoogtepunt One Last Time vulde het laatste plaatsje in onze buik op met sublieme zang en in sludge gedrenkte klaagsnaren. Helaas volgden dan nog vier nummers die ervoor zorgden dat we de doom al vanachter onze oren moesten schrapen.
Dit afscheid is een prachtwerk, maar duurt veel te lang. “We zullen ze meteen genoeg materiaal geven voor de komende vijf jaar”, moeten ze bij Reverend Bizarre gedacht hebben. De gekke dominee heeft zijn laatste preek gegeven. Adieu!