Retribution Gospel Choir - Retribution Gospel Choir

Het zou ons niet verwonderen als de naam Retribution Gospel Choir bij weinigen een belletje doet rinkelen. Maar dat verandert misschien als we u meteen verklappen dat dit drietal voor tweederden uit Low bestaat. Enkel Mimi Parker, de drumster/zangeres van Low, is er niet bij. Retribution Gospel Choir is dan ook vooral het ding van haar teerbeminde, Alan Sparhawk.

Na wat opzoekingswerk komen we al snel te weten dat dit zijproject van Alan Sparhawk al enige tijd bestaat. Zeker sinds 2006 is Retribution Gospel Choir al de speeltuin waarin Sparhawk allerlei nieuwigheden uittest. Zo is er beeldmateriaal te vinden van heel wat recente Low-nummers, die onder dit alias een eerste keer het podium zien.



Dat RGC veel gemeen heeft met Low zie je ook aan de tracklist van het album. Twee nummers staan immers eveneens op het laatste, meesterlijke Low-album 'Drums And Guns'. Misschien is het zelfs geen al te onjuiste stelling als we zeggen dat de meeste andere songs op dit eerste RGC-album in een ander arrangement net zo goed van Low hadden kunnen zijn.



En toch is er een duidelijk verschil met Low: de muziek is een stuk woester en weerbarstiger. Terwijl Low vooral teert op ingehouden schoonheid en vertederend samenspel tussen man en vrouw gooit RGC de gitaarversterkers bijna volledig open, waardoor de emoties die in Alan Sparhawk schuil gaan rijkelijk uitgesmeerd worden. De melancholie en epiek wijken dus niet, integendeel ze worden versterkt en krijgen een andere gedaante door deze klassieke rockbezetting.



Vooral de eerste albumhelft blinkt uit in ziedend gitaargeweld. Het openingstrio They Knew You Well, Take Your Time en Breaker maakt bijvoorbeeld meteen duidelijk dat Sparhawk wat stoom af te laten had tijdens de opnames. Hij declameert met grootse overtuiging zijn ongenoegen, terwijl de ritmesectie pompt en zijn gitaarwerk als een oncontroleerbare furie door de song klieft. Heftig en overweldigend knap.



Het album teert echter op meer dan melancholie en woeste gitaren. Zo is er met songs als What She Turned Into en For Her Blood ook plaats voor opbeurende popdeuntjes die drijven op korrelige gitaren en aanstekelijk enthousiasme. Een opperste vrolijke kerel zal Alan Sparhawk vast nooit worden, maar songs als deze doen toch vermoeden dat ook hij wel eens een hoop lol aan zijn aardse bestaan overhoudt. Het is hem gegund.



Retribution Gospel Choir laat ons een andere zijde van het Low-spectrum zien, die zijde waar de overstuurde gitaren de plak zwaaien. We wisten uiteraard wel al dat de Low-leden niet verlegen zitten om het hardere gitaarwerk, was het niet dankzij hun andere zijsprongen, dan wel door hun soms best potige liveshows. Dat feit zet Alan Sparhawk met RGC nu extra in de verf. Het gelijknamige album bulkt van de met uitzinnige distortion beladen melancholie en heerlijk rockende pop. En dus leren we op 'Retribution Gospel Choir' het kleine, maar nijdige broertje van Low kennen, met veel moed, daadkracht en decibels.