Radar Bros - Auditorium
Chemikal Underground Records
Tom Wouters — 8 november 2008
Radar Bros. Ze draaien al heel wat jaren mee, maar hebben al die tijd weinig potten gebroken. Bij ons roepen ze sinds jaar en dag de associatie “klein broertje van Grandaddy” op. Maar hoewel die band intussen al een tweetal jaren gesplit is, zijn ze er nog steeds niet in geslaagd om als waardige opvolgers bestempeld te worden. Ook niet met hun nieuwste album ‘Auditorium’.
Het debuutalbum van Radar Bros, ‘Radar Bros’, verscheen in 1996. ‘Auditorium’ is intussen al hun vijfde studioplaat. Om onze inleiding helemaal te doen kloppen, moeten we het eigenlijk hebben over het melancholische kleine broertje van Grandaddy, want waar die laatste grossieren in vrolijke up-tempo deuntjes, gaat het er bij Radar Bros meestal nogal gezapig aan toe. Tijdens vroege lentedagen kan dat op zich geen kwaad, maar toch mist de muziek iets te veel spanning. Dat gebrek aan enthousiasme komt ook tot uiting in de allesbehalve opwindende titel en dito hoes, waarop de ingang van een auditorium – klinkt logisch – te zien is.
Wie een nummer van Radar Bros hoort, zal wellicht goedkeurend meeknikken. Maar als na een heel album (eigenlijk al meerdere albums) blijkt dat ze hun zelfde trucje voortdurend herhalen, wordt het al minder spannend. Slepende melodieën, harmonische samenzang: het klinkt heus allemaal goed gedaan en mooi, maar soms ook zo bloedeloos.
Neem gewoon maar de twee eerste nummers. When Cold Air Goes To Sleep en Warm Rising Sun. Draai ze na elkaar, en je zal direct horen wat wij bedoelen. Twee mooie songs, daar niet van, maar het lijken wel sjablonen van elkaar. En zo gaat dat nog heel wat nummers door, 12 in totaal. Lake Life, Pomona, enzovoort... het is allemaal bandwerk.
On Nautilus lijkt dan misschien iets heftiger in te zetten, het vervolg van de song is ook weer typisch Radar Bros. Het klinkt iets dreigender, nog een beetje melancholischer, maar het verschil is nauwelijks hoorbaar. In die monotone pap is het moeilijk een hoogtepunt te vinden. Uiteindelijk moeten we besluiten dat er echt geen enkel nummer bovenuit steekt. Het kabbelt de hele tijd verder.
De vraag is wanneer een eigen sound vervelend begint te worden. Bestaat er zoiets als te veel vasthouden aan je eigen handelsmerk? Wij zouden Radar Bros graag eens horen scheuren met hun gitaren, horen rappen... heck, zelfs polkanummers van hen ontvangen we met open armen. Alles behalve opnieuw dat trucje. We weten dat jullie er goed in zijn, jongens, maar nu wordt het tijd om ons een keer écht te verrassen.