Propagandhi - Potemkin City Limits

Vier jaar lang hebben we op dit album moeten wachten. Niet dat de drie Canadese boeren een gebrek aan inspiratie hadden, het probleem was dat er op een gegeven moment nog maar twee boeren over waren. Nadat zanger/gitarist Chris Hannah de band verliet, was Propagandhi zelfs klinisch dood.

Propagandhi is gekend om een geniale uitbarsting te zijn die wordt opgenomen om vervolgens de harten van menig punk- en hardcoreliefhebber te veroveren. Maar het schijnt niet zo eenvoudig om fan te zijn van Propagandhi. Met een productie van n plaat in de vier jaar is er nu niet direct sprake van een overaanbod en ook muzikaal was het blijkbaar helaas niet louter smullen.

De woede ten opzichte van de heersende macht leek alleen maar groter te worden maar dit werd stukken minder goed in banen geleid.



Er gloeide voor Jordy Samolesky en Todd Kowalski licht aan het einde van de tunnel. Glen Lambert nam Hannahs baantje namelijk maar wt graag over. Wie nu echter een radicaal nieuw geluid verwacht van de band, komt bedrogen uit. Potemkin City Limits is namelijk een optelsom van simpele punkrock en sociale bevlogenheid.



Hoewel er veel positieve recensies zijn geschreven over dit album, ben ik (nog) niet overtuigd. Als je de teksten in het boekje leest, verwacht je namelijk dat de zanger op een furieuze manier zijn teksten eruit zal spugen. De waarheid is echter dat hij totaal emotieloos de woeste woorden eruit zingt. Ook muzikaal zal dit album voor weinig opschudding gaan zorgen. De heren zullen vast wel achter hun woorden staan, maar daar merk je niet zoveel van op.



Met 'Potemkin City Limits' zou alles op zijn plaats moeten vallen, maar de balans is nog niet volledig teruggevonden.

Propagandhi maakt goede punkrock die zowel tekstueel als technisch van zeer hoog niveau is. Deze plaat ontstijgt het genre, in die zin dat er een duidelijke noodzaak aan de boodschap verbonden is en er ook muzikaal een uniek geluid is ontwikkeld. Alleen kan men nog meer kracht steken in het geheel door zich meer tegaan inleven. Iets wat ik wel een beetje mis. Een gemiste kans noemen ze dat.