Pretty Girls Make Graves - ?lan Vital

Sinds hun verpletterende doortocht op Pukkelpop drie jaar geleden kan Pretty Girls Make Graves niet veel verkeerd meer doen. Op de laatste dag overtroefden ze in de kleine Ch?teau de bassen van egotripper Fred Durst op de grote main stage. Het leek David tegen Goliath maar het was ons persoonlijk hoogtepunt van die editie. Ondertussen is er veel veranderd en is Pretty Girls Make Graves een strijd begonnen waarbij het twijfelt tussen puntige punk en brave indiepop.

Op hun rauwe debuut 'Good Health' combineerde het kleurrijke gezelschap uit Seattle hoekige songs en uitmuntende samenzang tot een overtuigend geheel vol emotie. Bij hun tweede, 'The New Romance', werd de kracht behouden maar werd er meer plaats gemaakt voor "echte" songs met wat meer achtergronddetails. Uiteindelijk verliet gitarist Nathan Thelen de groep en werd hij vervangen door keyboardspeelster Leona Marrs. Dankzij deze transfer wordt er op hun nieuwe '?lan Vital' gekozen voor een lichter geluid, zonder evenwel hun roots uit het oog te verliezen. Lovenswaardig dat geen ouder werk wordt gerecycleerd maar we blijven toch met een hongergevoel zitten.



Omdat het lente is en we positivo's zijn, beginnen we met het sterkste materiaal. We kunnen meteen die verdomde marketingjongens verwensen want als eerste single is gekozen voor het beste nummer van het album. Een nummer dat trouwens niet geheel representatief is voor wat volgt. The Nocturnal House is een stevige cocktail van rauwe riffs en man-vrouw-samenzang en legt de lat van in het begin al hoog. Het woordje "Magnetic!" blijft de hele dag door ons hoofd zweven. Pyrite Pedestal lijkt dan weer over hun nieuwe identiteit te gaan. Zowel tekstueel als muzikaal. "I guess these days I'm someone else" horen we ergens opduiken en wat we verder horen is ook erg straf. Baspartijen, invallende gitaren en af en toe keyboards op de voorgrond. Zelfs de strengste criticus hoort hier niets fout in. Ook The Number heeft iets aantrekkelijks en charmants en leunt nog een beetje op de oude stijl.



Maar dan. Vanaf nummer vier beginnen ze aan hun nieuwe indiepop invalshoek en gaat het allemaal wat aan ons voorbij. Puur technisch is het vast niet slecht maar de kracht is helemaal weg. Geen gitaarspetters maar wel elektronische riedeltjes, keyboards en middelmatige popge?nspireerde nummers. Het begin van Domino probeert nog wel met een fijn pianomelodietje maar moet daarna toch vervallen in wat met verve veel beter is gedaan door andere groepen. Het klinkt allemaal experimenteel en bij The Magic Hour zelfs wat jazzy, maar echt warm worden we er toch niet van. Het lijkt alsof ze zelf niet goed weten in welke richting ze nu willen evolueren want het voorlaatste nummer Wildcat klinkt dan weer als de "oude" Pretty Girls Make Graves en kan rekenen op een goedkeurend knikje.



"Schoenmaker blijf bij je leest", zeggen ze dan. Bij veel groepen gebeurt het dat ze hun sound geperfectioneerd hebben en hun nieuwe werk niet echt interessant meer is. Het siert hen dat ze nieuwe wegen willen bewandelen maar van Pretty Girls Make Graves verwachten we nu eenmaal puntige songs, kracht en duellerende gitaren. Als ze die in een volgend album terug wat meer op de voorgrond kunnen brengen, dan vergeven we hen deze (poging tot) groeischeut graag.