Plan B - The Defamation Of Strickland Banks
Atlantic Records
Wouter Verheecke — 21 september 2010
In 2006 kwam de Britse rapper Plan B al met zijn eerste studioalbum ‘Who Needs Actions When You Got Words’ op de proppen. Die cd werd fel bekritiseerd omwille van de gewaagde lyrics, maar leverde hem verder maar weinig naambekendheid op. Daarvoor was het wachten tot in 2009, dankzij zijn bijdrage op de drum’n’bass-track End Credits van Chase & Status. Met ‘The Defamation Of Strickland Banks’ hoopt de zesentwintigjarige Benjamin Paul Ballance-Drew die verworven credits nu te kunnen handhaven.
Met de r&b-single She Said had de Europese Eminem alvast een flinke hit te pakken, en ook het openingsnummer Love Goes Down klinkt even ingetogen als die typische meisjestrack. Wie een volledig album met dergelijke zeemzoeterij verwacht, heeft het evenwel bij het verkeerde eind. Daarvoor waarschuwde de badboy met de hoge stem ons een paar geleden trouwens al in een interview met USA Today. “The whole reason for calling myself Plan B was that I was doing this sweet-boy Justin Timberlake, but I never felt comfortable... When I started rapping, it was easier for me to feel comfortable.”, verklaarde hij zijn artiestennaam in 2007.
De vergelijking met Timberlake is qua stemgeluid inderdaad snel gemaakt, maar Plan B’s nummers steken veel intelligenter ineen dan de doorsnee popproducties. Luister maar naar Stay Too Long, een catchy uptempo track waarop de artiest gretig switcht tussen zingen, rappen en brullen, terwijl de muziek zelf het midden zoekt tussen funk, hiphop en rock. Qua opbouw steekt dit nummer met kop, schouders én borstkas boven de twaalf andere tracks uit, maar naar het einde toe verbrodt Ballance-Drew deze single wat met zijn geforceerde Zack de la Rocha-imitatie.
Om die reden willen we dit schoolvoorbeeld uit de producerscursus dan ook niet tot het beste nummer van dit album promoveren. Vreemd genoeg zijn het eerder de eenvoudigere tracks als het poppy Welcome To Hell, het zenuwachtige The Recluse en het funky Prayin’ die ons naar de repeatknop doen grijpen.
Kortom: een verrassend album dat duidelijk lang genoeg op de werkbank heeft gelegen. Bovendien zou Plan B onlangs verteld hebben dat hij ook eens iets met dubstep en reggae wil proberen, wat onze nieuwsgierigheid natuurlijk alleen maar verder aanscherpt. Voorlopig blijven we dit album echter in de vrouwenafdeling onderbrengen, ondanks de rappers verwoede pogingen om van dat simpele r&b-imago af te geraken. Het gaat hem immers niet louter om de genres: grow some balls, en doe iets aan die irritante hoge stem!
Plan B staat op 26 november in de AB.