Godsticks - Spiral Vendetta
Eigen beheer
Christoph Lintermans — 28 september 2010
Stel je voor: een progalbum waarvan de langste song afklokt op 6 minuten! Dat betekent niet dat alles diepgevroren geserveerd wordt. Het laatste waar je het uit Wales afkomstige Godsticks van kunt betichten, is een rechttoe rechtaan stijl. Dit trio meandert lekker op funky golven en jazzwatertjes, zonder in zelfgenoegzaamheid te vervallen.
De naam van de band verwijst naar religieuze voorwerpen van de Maori op de eilanden in de Stille Oceaan. Lokaal zijn deze afgodsbeeldjes bekend als Tiki-Wananga. Instructies: steek de punt in de grond en pak de figuur in met touw. Wanneer je tijdens het gebed ondervindt dat de god niet voldoende aandacht geeft, span het touw aan zodat je de god een draai geeft . Maar wees voorzichtig, anders wordt de god duizelig!
De goden hebben in ieder geval genoeg geluisterd naar Darran Charles (zang, gitaar en keyboards), Bryan Beller (bas) en Steve Roberts (drums en keyboards). De kans op duizeligheid is tot het minimum herleid, tenzij je de vele onverwachte wendingen bedoelt die het voor de progfan interessant houden. De luisteraar hoeft echter geen drempelvrees te hebben. Hij moet wel bereid zijn een inspanning te leveren: dit is fijnmazig ensemblespel van erg hoog niveau.
Begonnen als een coverband, begon al snel de zoektocht naar eigen originele arrangementen en een frisse benadering van het genre. Hun EP ‘Godsticks’ werd in 2009 enthousiast opgepikt door de proggemeenschap. ‘Spiral Vendetta’ is hun eerste voltijdse album en combineert een funkstijl met elementen uit de traditionele progrock. Alles wordt strak bij elkaar gehouden door een geweldig op elkaar ingespeelde band en Darran Charles’ melodieuze frasering – zijn stem doet denken aan Chris Shryack van Under The Sun.
De tien wervelende tracks op ‘Spiral Vendetta’ maken vooral duidelijk dat prog helemaal niet museaal en belegen hoeft te zijn. De ritmesectie van Beller en Roberts legt een stevige groove. Zet Jeff Berlin, Allan Holdsworth en Mike Portnoy samen in één ruimte, en het resultaat zou gelijkaardig klinken. Evenwel niet als een uit de hand gelopen jamsessie, maar als hechte songs met kop en staart.