Peter Von Poehl - Going Where The Tea Trees Are
Tôt Ou Tard
Yasmine Buyck — 8 november 2008
Peter Von Poehl was je misschien eerder al opgevallen. Zijn nummer ‘The Story Of The Impossible’ was lange tijd geleden te horen in een Mobistar-reclame en deed menig liefhebber op zoek gaan naar meer. Het werd echter nog even wachten, want het debuut kwam er pas enkele maanden later.
‘Going Where the Tea Trees Are’ opent met de titeltrack. Een nummertje dat ons door de dromerige geluiden op de achtergrond en de korte saxofoonsolo meteen doet denken aan Air. Misschien ook niet onterecht, aangezien Peter Von Poehl eind maart het voorprogramma van de groep mocht verzorgen in de Ancienne Belgique. Moederziel alleen zette hij daar best een mooie prestatie neer, in de aanloop naar het prachtige optreden van Air. Maar wat live als indrukwekkend en gedurfd lijkt, komt op cd toch net iets anders over. Een feit is dat de zachte stem van Peter Von Poehl zich perfect leent voor dit soort muziek, waardoor we bij nummer als Tooth Fairy en Travelers met open mond luisteren. Het prachtige reisverhaaltje in Travelers duurt amper drie minuten, maar hoort daarmee nog bij de langste nummers op de plaat.
Net als de titel doet uitschijnen lijkt het erop dat Peter Von Poehl nog wat op zoek is en zijn draai nog niet helemaal gevonden heeft. Niet alles is rozengeur en maneschijn, want Peter Von Poehl schopt zoals elke beginneling ook wel eens naast de bal. Virgin Mountains en Global Conspiracy zijn daar voorbeelden van. Hier wordt een beetje te veel geëxperimenteerd, waardoor het wat chaotisch overkomt en de dubbele stemmen eerder vervelend dan mooi klinken. We zijn dan ook meer fan van de zuivere eenvoudige nummers op de plaat.
Een beetje ingetogener is A Broken Skeleton Key, waarmee Von Poehl met een leuk achtergrondmuziekje en een aanstekelijk refreintje deze keer wél recht in de roos schiet. Zo is er ook The Lottery, waarmee hij het bewijs levert dat eenvoud siert.
Misschien zijn we bevooroordeeld door het feit dat we The Story Of the Impossible lange tijd geleden hoorden op televisie, maar zelfs maanden later klinkt het nog steeds even prachtig en betoverend. Het zijn misschien de mooie klanken, de belletjes en het gefluit die het nummer zo boeiend maken. Feit is dat het zeker één van de, misschien zelfs hét mooiste nummer van de plaat geworden is.