Pat Metheny - Day Trip

Met 'Day Trip' levert Pat Metheny een pretentieloze maar zeer te genieten plaat af. Dat is allerminst evident, want wie het verleden van de gitarist kent, weet dat zijn werk op zijn zachtst gezegd wisselvallig kan zijn.

Met Pat Metheny is het uitkijken. Hij behoort ontegensprekelijk tot één van de grootste jazzgitaristen van de laatste dertig jaar, verplicht voer voor alle aspirant-snarenplukkers die tegenwoordig de afdelingen jazz van onze stedelijke muziekscholen uit hun voegen doen barsten. 



In het midden van de jaren 1980 kende hij met zijn fusionproject The Pat Metheny Group zelfs enig commercieel succes. Zo was er de single This Is Not America met David Bowie, voor de soundtrack van de film 'The Falcon And The Snowman'.

Maar Pat Metheny is eveneens verantwoordelijk voor de meest tenenkrullende, gladgestreken pseudo-jazz ooit. We hebben het over een helse mengeling van synthesizers, foute folk en kitscherig klassiek, van het slag dat het indertijd wel goed deed bij yuppies met New Age-neigingen, uitgezakt in de nieuwe witlederen sofa, maar waar nu meeuwen rond cirkelen op de vuilnisbelt van de popgeschiedenis. Gruwel.



Gelukkig maakt Metheny af en toe ook echte muziek. En al even gelukkig is dat op 'Day Trip' het geval. Voor de opnames deed hij beroep op drummer Antonio Sanchez en bassist Cristian McBride, die hij alle twee kende van op toer. Het is goed volk. Sanchez, die ook bij The Pat Metheny Group speelt, kan werk met Chick Corea, Charlie Haden en onze Toots Thielemans op zijn cv schrijven. McBride van zijn kant maakt naam met The Christian McBride Band, en bracht onlangs het fel gesmaakte 'Live at Tonic' uit met gastverschijningen van DJ Logic en gitaarvirtuozen Charlie Hunter en Eric Krasno (Soulive).



Drie supermuzikanten samen dus, en dat is van bij het begin te merken. De heren laten op de samba van Son Of Thirteen vlotjes het vuur in de pan slaan. At Last You’re There is wat rustiger, maar zeker niet minder geïnspireerd en een ideaal vehikel voor het lyrische spel van Metheny.



Er ontstaat een momentum dat pas een heel eind verder op de plaat een beetje prijs gegeven wordt. Meer bepaald op Is This America? (Katrina 2005), dat de tanden van een echt protestnummer mist. Dat gebrek aan culot vinden we trouwens ook elders terug. Het is wat ‘Day Trip’ van de absolute top houdt.



Dat laatste is evenwel kritiek in de marge. Sanchez en McBride zorgen voor een solide basis en geven Metheny alle ruimte om te spelen. Dat doet hij zoals altijd goed: zijn klank is direct en warm, zijn toon expressief en zijn licks bulken van de goede ideeën. Hoogtepunt is het humeurige When We Were Free met Antonio Sanchez die alle registers opentrekt en een smaakvol gebruik van de gitaarsynthesizer (jawel, het bestaat!).



‘Day Trip’ is een zeer behoorlijke collectie jazz zonder franjes, maar niet onmisbaar en zeker geen instant klassieker. Daarvoor klinkt alles iets te bezadigd. Rechtgeaarde jazzliefhebbers moeten zich echter niet laten afschrikken. Ze krijgen zeker waar voor hun geld.