Pam Risourié - I'll Never Be Human

'I'll Never B Human' blijkt inmiddels al het derde album te zijn van de Parijzenaars. 'I Only Play Once A Year For You' (2021) en 'Days Of Distortion' (2023) zijn de titels van die vorige platen en die duiden toch wel op enige Weltschmerz, melancholie en ingetogenheid. Afgaande op de bandnaam zou je denken met een éénpersoonsproject te maken te hebben, maar dat klopt dus niet. Ze zijn namelijk met zijn vijven.

Soms denk je dan weer met singer-songwriters van doen te hebben maar dat is alleen maar schijn. Zo nu en dan tijdens het luisteren van de plaat zitten er dergelijke fragmentjes in de liedjes maar eigenlijk is de basis shoegaze, of nugaze, zoals dat tegenwoordig blijkbaar heet bij relatief nieuwe bandjes.

Pam Risourié zweeft ergens tussen indie, shoegaze, slowcore en vooral dromerige pop. Muzikaal durft het wel eens een klein versnellinkje hoger te gaan, maar meestal gaat het traag en weemoedig met veel aandacht voor detail zonder te perfectionistisch te willen zijn. Dat zou de dromerige sfeer van de acht nummers wel eens in de weg durven staan en dat is nu net niet de bedoeling.

Parijse nostalgie en weemoed is de leidraad van de liedjes die inhoudelijk meestal weinig hoopgevend zijn. Isolatie, eenzaamheid, verstarring, de verweving van mens en machine, AI en emoties. Mee met de tijd en tegelijk lonkend naar de jaren negentig, doet Pam Risourié meer dan een beetje zijn best om gedegen en actueel te klinken. En daar slaagt de band ook grotendeels in.

Enige nadeel, te wijten aan de eigen overconsumptie: we hebben alweer geen idee meer hoe het nu weer precies allemaal klonk. Nog maar eens draaien dan, zeker?