Pallas - XXV

Eigenaardig toch: met één klassieker onder de arm (‘The Sentinel’ uit 1984) dook de Schotse band verrassend snel weer ondergronds om niks meer van zich te laten horen tot eind jaren negentig. Hoe is het zover gekomen? ‘The Sentinel’ had immers alle troeven in handen: de productie van Eddie Offord (Yes), de gatefold albumhoes met fantasy artwork, het momentum (het succes van Marillion).

Maar het meesterwerk werd mismeesterd. Hun tour de force, de suite Atlantis, werd door het platenlabel in mootjes gehakt. Stukken muziek werden weggeknipt en de volgorde van de tracks leek willekeurig veranderd. En Offord moest de mix er op één weekend doorjagen. In 2004 kreeg de plaat eindelijk eerherstel dankzij een speciale editie van InsideOut Records.

Onze Schotten zonnen niettemin op wraak. Na de geslaagde comeback, die culmineerde in het excellente ‘The Dreams of Men’ (2005), keert Pallas vandaag even zelfzeker terug als de godin Pallas Athene uit het hoofd van Zeus kwam. Alleen zit er onverwachts een kink in de kabel: door onderlinge spanningen vertrok Alan Reed, een zanger met een heel eigen stijl en optreden. Reed bepaalde in belangrijke mate mee de groepssound en had zelfs een groot aandeel in het schrijven van dit album. Paul Mackie stond dus voor een moeilijke vuurdoop.

Wat in ieder geval hetzelfde is gebleven, is die vette, bombastische klank. Pallas weet een song als geen ander dramatisch aan te zetten. Goed voorbeeld is opener Falling Down, een nummer dat de brug vormt tussen ‘The Sentinel’ en ‘XXV’ omdat het ideeën ontleent aan het eerste album. Eigenlijk kwam Falling Down vroeger dan de overige songs tot stand tijdens optredens.

Vanaf Crash and Burn zet het verhaal van ‘The Sentinel’ zich verder, vijfentwintigduizend jaar in de toekomst (vandaar de titel ‘XXV’).  Deze sequel klinkt beduidend heavier, maar door de uitstekende productie en heldere mix is het de hele, helse rit genieten geblazen. Monster klinkt aangrijpend dankzij het gevarieerde gitaarwerk van Niall Mathewson. The Alien Messiah, Young God en deel één van het titelnummer profiteren van een theatraler aanpak, wat de indruk versterkt dat de groep met ‘XXV’ zijn eigen ‘The Wall’ heeft gecreëerd.

Tot dan heeft de Sentinel wanhopig geprobeerd om vijfentwintig (!) goede mensen te vinden om onze planeet te redden, en er is van hen een Sacrifice nodig om in te zien hoe verkeerd het aan het lopen is. Vanaf Blackwood horen we dan ook een hele koerswijziging. Violet Sky is een ballad waarin de band zich van zijn kwetsbare kant laat horen. ‘XXV’ krijgt een gepaste conclusie met het tweede deel van de titelsong, dat evenwel suggereert dat het verhaal nog niet definitief ten einde is.

Blijft de vraag of nieuwe zanger Paul Mackie past in het Pallas-universum. Eerst hadden we onze twijfels, maar eens je de typische stem van Alan Reed uit je hoofd hebt gezet, slaagt Mackie erin om indruk te maken. Of het nu donkere scifi of naakte emotie is, het gaat hem even goed af. De kans lijkt klein dat Reed, die zich intussen op een solocarrière heeft gegooid, nog terugkeert naar de band.