Our Brother The Native - Make Amends, For We Are Merely Vessels
Fatcat Records
Tom Wouters — 8 november 2008
Drie jongemannen sloffen door een droge rivierbedding. Het regent dode vissen, en de stank is afgrijselijk. In de verte, al kan het ook dichtbij zijn, gillen mensen onophoudelijk, en het geluid van industriële machines dreunt onophoudelijk. ‘Make Amends For We Are Merely Vessels’ van Our Brother The Native is een album voor na het einde van de wereld, als er op de aarde niets anders overblijft dan wanhoop en stof.
Het beeld dat door deze jonge band – het oudste groepslid is 19 – wordt geschapen met hun nieuwe album is er eentje van verval, een wereld die met de grond gelijk wordt geslagen en waarin het hoofdzakelijk verdwalen is. Maar er leeft ook hoop. Neem nu Rejoice, het openingsnummer. Een ambient-achtig begin, dat doet denken aan Pan American en Biosphere, wordt al snel dreigender en ontaardt in een apocalyptisch gekrijs. De angst regeert, industriële klanken vallen onze oren aan, terwijl iemand ons allerlei dingen toegilt, en dan valt plots alles stil. Midden in het nummer volgt er een omschakeling naar iets dat wij niet beter kunnen omschrijven dan een engelenkoor. We hebben genoeg geleden, nu is het tijd voor rust.
Het hele album lang blijven deze twee contrasten spelen, met muziek die het midden houdt tussen ambient, post-rock, noise en misschien zelfs een vleugje metal. Het gevolg is een lichte koerswijziging tegenover het vorige album ‘Tooth & Claw’, dat vooral aansloot bij de toen erg actieve New Weird America-beweging en dat zijn wortels had in de experimentele folk.
Wat vooral opvalt ten opzichte van het vorige album, is hoe alles muzikaal gezien veel intenser is geworden. Waar het op ‘Tooth & Claw’ vooral om geluidsexperimenten ging, gooien John Michael Foss, Joshua Bertram en Chaz Knapp, die elkaar leerden kennen via internet en op die manier hun eerste songs opnamen, zich nu volledig in de muzikale wervelwind die ze zelf creëren. Een opvallende rol is daarbij weggelegd voor een oude piano, die lichtjes ontstemd de nummers opvult met de juiste toon. Daardoor doen ze in sommige stukken denken aan Sigur Ros. Het nummer We Are The Living is alleen herkenbaar als een nummer van Our Brother The Native doordat de stem verschilt van die van de Ijslandse band.
Op de hoes lacht een bende verklede kinderen ons toe, terwijl achter de hordeur de moeders een oogje in het zeil houden. Het enigszins onrustwekkende gevoel dat van die foto uitgaat, typeert ‘Make Amends For We Are Merely Vessels’ helemaal. Wij krijgen het koud van dit album, en dat bedoelen we niet op een negatieve manier. Een kandidaat voor het eindejaarslijstje, als we het einde van het jaar halen.