Opeth - Ghost Reveries

Al 15 jaar doolt het mystieke Opeth rond in het metallandschap. Je mag ze dus gerust een gevestigde waarde beginnen noemen, maar conservatief zijn ze allerminst. Sinds het millennium hebben ze jaar na jaar het roer helemaal omgegooid en zich gewaagd aan zowat alle subgenres die metal rijk is. Variatie is dan ook hun handelsmerk geworden en zie hier: ook “Ghost Reveries” is weer iets helemaal anders dan zijn voorganger.

Zeer krachtig schiet het album uit de startblokken en begint het aan een hele marathon. Superlange nummers waarin geen enkele minuut hetzelfde klinkt. Het woord variatie is zelfs niet gevarieerd genoeg om te beschrijven hoe divers dit album werkelijk is. Enerzijds zijn er de ruigere stukken, gekenmerkt door de grind-vocals en het snellere snaarwerk. Anderzijds wiegen ze je plots weer in slaap met de gothic– en doomachtige deuntjes die Per Wiberg uit zijn keyboards schudt.



Doch, het moet gezegd, na zo’n tien minuten beginnen die nummers wat langdradig te worden en dan wordt het een heel gevecht om toch maar niet op die “skipknop” te drukken. Gelukkig zitten niet alle songs op bovengenoemde wijze in elkaar. Ze blijven zeer lang, maar zijn nu wat meer geordend zodat ze makkelijker te beluisteren zijn. De rust haalt het vanaf dan van het agressieve en zanger Mikael betovert je met zijn heerlijke stem. Het geheel speelt zich in een zeer mystieke sfeer af, de muziek versterkt dat effect nog eens en het diepzinnige van de lyrics maakt het een album dat boeit en intrigeert.



Opeth bevestigt gewoon dat ze een uitermate dynamische band is die geen enkele invloed uit de weg gaat. Je spoort in bepaalde nummers zelfs wat jazzy fragmenten op. Een opvallend nummer vonden wij Reverie/Harlequin Forest, omdat het in feite twee verschillende nummers zijn die aan elkaar geplakt werden. Reverie is dus eigenlijk de intro voor Harlequin Forest. Dat nummer valt ook op omdat het echt wel een van de piekmomenten is op het album. Alles van het nieuwe album, en dat is enorm veel, zit daar in verweven. Het melodische en het ruwere smoelwerk, de akoestische evenzeer als de elektrische gitaren, het experimentele keyboardspel en die talrijke niet-metal invloeden.



Voor Ghost Reveries moet je heel wat tijd kunnen vrijmaken. Zesenzestig minuten lang haalt Opeth het maximum uit hun instrumenten en slaat je met vanalles en nog wat om de oren. Wereldwijd kregen ze hiervoor lovende kritieken, wij houden het bij een geslaagd experiment.