Norah Jones - Not Too Late
EMI
Bert Coppens — 8 november 2008
Toen Norah Jones in 2002 haar debuutcd ‘Come Away With Me’ op de wereld losliet, was niemand zich ervan bewust dat de piepjonge jazzzangeres menig hart zou veroveren met haar zoete pianoballads en poppy jazznummers. Het album rolde twintig miljoen keer over de toonbank en sleepte zonder moeite acht Grammy’s in de wacht.
Na een weinig vernieuwend tweede album ‘Feels Like Home’ in 2004 gooit de dochter van de legendarische sitarspeler Ravi Shankar het over een andere boeg. Op ‘Not Too Late’ staan niet langer covers, zoals The Long Way Home of Be Here To Love Me op ‘Feels Like Home’. Norah Jones schreef voor de gelegenheid alle nummers zelf, wat ondanks de ééntonige eerste indruk het album een persoonlijker, spontaner en oprechter elan geeft.
De meeste songs op het door Lee Alexander geproduceerd album ‘Not Too Late’ liggen in de lijn van eerder uitgebracht werk. Het zweverige Thinking About You en het dromerige Wake Me Up hadden probleemloos op ‘Come Away With Me’ kunnen staan, omdat ze de luisteraar vanaf de eerste noot meeslepen in een droomwereld van cocktailbars en perfecte liefdesromances. Dat is ook niet verwonderlijk als je weet dat de eerste single Thinking About You al in 1999 geschreven was toen ze met haar band aan het spelen was. Aanvankelijk was Norah Jones niet tevreden met het resultaat, maar na enkele omzwervingen van pop tot country rock haalde het nummer dan toch haar gloednieuwe album.
De piano blijft uitdrukkelijk aanwezig, maar is niet in elk nummer het leidend instrument. Het openingsnummer Wish I Could bijvoorbeeld bevat naast cello in hoofdzaak akoestische gitaar. Ontroering is nooit veraf op ‘Not Too Late’ en dat komt tot uiting in songs als Rosie’s Lullaby, Be My Somebody en het lichtvoetige Little Room.
Het hoogtepunt Broken is puur sentiment. Cello’s en een glasheldere stem brengen je in de zevende hemel, hoewel de inhoud minder hemels is dan de song doet uitschemeren. “Got blood on his shoes and mud on his brim/ Did he do it to himself or was it done to him.” Met de nodige fragiliteit bezingt Norah Jones de harde realiteit van liefde in tijden van oorlog.
Ook in My Dear Country schuwt de zangeres en pianiste de controverse niet. Nog nooit heeft Norah Jones de Amerikaanse democratie zo in vraag gesteld: "I cherish you, my dear country but sometimes I don’t understand the way we play". Het lijkt een post-electorale nachtmerrie.
In Sinkin Soon verwijst de coryfee van de jazz met een knipoog naar het werk van een vroege Tom Waits én Kurt Weill. De mandoline en de trombones grijpen terug naar Swordfishtrombones uit 1983, waar Waits zich de demonen van het lijf zong. De song ademt de sfeer uit van een donkere, rokerige bar waar na vier uur in de ochtend enkel nog whisky en Montecristo sigaren geserveerd worden. Door de samenwerking met folktroubadour M. Ward is de dreiging van het zinkende schip nooit veraf, hoewel de song net iets té braaf blijft.
De afsluiter Not Too Late is hoopgevend voor de rusteloze zielen onder ons. "But it’s not too late, not too late for love".
Misschien een tip voor Valentijn?