Neil Young - Chrome Dreams II

Zo stellen wij ons 'the making of' van deze plaat voor: Ome Neil zit in zijn schommelstoel en vertelt aan de kleinkinderen zijn levensverhaal. Hoe hij als jonge Canadees in Los Angeles terechtkwam en er na Buffalo Springfield met Crosby, Stills and Nash in zee ging. Hij stond zelfs op Woodstock! Meer dan waarschijnlijk gaan de foto's van opa van hand tot hand. Tot een slimmerik aan opa vraagt hoe die muziek dan wel klinkt. Opa denkt na en wil een complete indruk geven van zijn muzikale carrière. Dus hij begint aan 'Chrome Dreams II' te denken.

Het openingsnummer Beautiful Bluebird duwt opa en de luisteraars terug naar de tijd van 'Harvest'. Sobere mondharmonica, rustige country/roots. Bloedmooi in haar eenvoud. De kindjes willen meer.



Dus gooit opa paarden in de strijd: Crazy Horse lijkt wel met 'Zuma' door de kamer te draven als Spirit Road en No Hidden Path door de boxen donderen. No Hidden Path klokt af op ruim 14 minuten, een hele kluif dus voor de luisteraar. De huilende gitaren klinken geweldig, maar onze aandacht verslapt toch na een vijftal minuten. Diehard fans zullen dit daarentegen wellicht geweldig vinden. Intussen is bedtijd aangebroken, dus zingt opa het slaapliedje Shining Light. De stem van Young was altijd al breekbaar, ze geeft dit nummer een prachtige kwestbaarheid.



De blazers van 'This Note's for You' uit 1988 zijn terug te vinden op Ordinary People, een epos van 18 minuten, waarin Young gretig gebruik maakt van trompetten en saxofoons. Dit nummer, en vooral de blazers, mogen eindeloos blijven duren. Als opa met Dirty Old Man vervolgens verdergaat in de traditie van 'Freedom' lijkt het verhaal rond.



Net nu iedereen zat te wachten op de 'Archives', komt Neil met 'Chrome Dreams II' op de proppen. Een vervolg op een plaat die nooit verscheen, maar wel pareltjes bevatte zoals Like a Hurricane, dat later gelukkig werd opgepikt in 'American Stars 'N Bars'.



Ons maakt de titel niet veel uit, wij hebben in elk geval erg genoten van dit album. Na de door ons erg gesmaakte anti-oorlogsplaat 'Living with War' dachten we dat het moeilijk zou zijn om ons nog te verrassen of te bekoren. Gelukkig wist Neil Young de juiste snaren te bespelen. Enige minpunt is de holle badkamer-sound die ons op bijna elk nummer parten speelt en totaal niet bij de plaat past. Gelukkig zijn de nummers in de traditie van 'Harvest' hiervan bespaard gebleven.



Wij geloven in de parabel van de schommelstoel en de kleinkinderen. We hopen dat die kinderen opa zullen aanzetten om de kasten en schuiven eens op te rommelen, zodat we 'Archives' alsnog voorgeschoteld krijgen. Maar intussen zijn we al heel tevreden met 'Chrome Dreams II'.