Nancy Griffith - Ruby's Torch
Rounder Europe
Guy Kennis — 8 november 2008
In Amerika is Nanci Griffith een grote dame. Zij heeft ruim twintig cd’s op haar palmares staan. Aan de overkant van de oceaan wordt ze de “Queen of Folkabilly” genoemd. Haar muziek is een mix van country en folk. Sinds haar debuut eind jaren zeventig is ze gestaag opgeklommen vanuit de plaatselijke folkclubcircuits tot het statuut van gerespecteerde singer-songwriter. Zij schreef nummers voor Bette Midler, Emmylou Harris en ze mag Bob Dylan tot één van haar fans rekenen. Dit album kwam er op vraag van de fans maar ook wel omdat ze het zelf wou doen. Een jarenlange droom die uitkomt: een plaat vol met “torch songs“. Maar eerst wat muziektheorie.
Wat zijn “torch songs” nu eigenlijk? Het zijn sentimentele liefdesliedjes waarin de zanger(es) zich wentelt in een onvervulde of verloren gegane liefde. Meestal zijn het zangeressen die dit soort songs op het toneel brengen in een nachtclub-achtige setting. Het is niet zozeer een genre dan wel een manier van zingen, een manier van arrangeren. Deze plaat ligt in het verlengde van het oeuvre van grote namen van vroeger zoals Edith Piaf, Judy Garland, Dusty Springfield, Nina Simone en Frank Sinatra. Meer recentere voorbeelden van mensen die de fakkel dragen: Morissey, Sade, Antony and the Johnsons en Fiona Apple. Zij verlangen in hun songs allemaal naar een verloren of een onbereikbare geliefde. "To carry a torch for" is beeldspraak voor verliefd zijn en nog: "a smoldering torch" is een fakkel die langzaam uitdooft.
De songs op deze cd zijn van onder andere Tom Waits en Jimmy Webb. In the Wee Small Hours of the Morning is bekend geworden in de versie van Frank Sinatra. Buiten dit laatste nummer zijn dit zeker niet de meest voor de hand liggende nummers voor een plaat vol met “torch songs”. De plaat is opgenomen met haar eigen Blue Moon Orchestra als begeleidingsgroep. Zij maken van deze vrij recente nummers terug "oud" materiaal, compleet met stroperige violen en loepzuivere vocalen.
Maar je hebt zo van die dagen dat dit je toch wel iets doet. Zoals je steeds weer de krop in de keel krijgt bij de sterfscène in Bambi. We geven het niet graag toe maar we zijn er aan onderhevig. Zo ook met deze rotsentimentele plaat voor mensen met LDVD. De slepende ballades doen de rest.
Maar na een handvol van deze songs krijg je de neiging om iets van The Clash of The Sex Pistols op de draaitafel te leggen. Dan zijn de tranen op en de zakdoeken volgesnotterd en is het tijd voor wat actie. Conclusie: mooie plaat, mooie strijkers, ideale zondagmorgen plaat voor bij de koffie en de verse broodjes van de warme bakker of wanneer schoonmoeder op bezoek komt. Typisch Amerikaans ook, die grote gebaren, die grote gevoelens. Eind goed, al goed, hoewel de zangeres hier toch alleen achterblijft in het slotnummer Drops From the Faucet.