Modest Mouse - We Were Dead Before The Ship Even Sank
Epic
Tom Wouters — 8 november 2008
Awoert! Weg met Modest Mouse! De band die drie jaar geleden zijn indie-ziel verloochende door met een major label in zee te gaan. Nooit willen wij ze nog goed vinden. Voor ons hebben ze afgedaan. Gelukkig blijkt ook deze keer weer dat zij die het hardste roepen, altijd ongelijk hebben.
We zijn zelf geen indiepuristen en ons kan het dan ook geen bal schelen dat Modest Mouse zijn ziel aan de grote plaatmaatschappijen verkocht heeft, want, in tegenstelling tot andere zogenaamd alternatieve groepjes die plots voor het grote werk gaan en dan ineens middle-of-the-road muziek gaan maken, doet Modest Mouse nog steeds zijn eigen ding. En daar zijn ze de beste in.
Want, hoe je ook bekijkt, ‘Good News For People Who Love Bad News’, was één van de beste albums uit 2004. We nemen het hen niet kwalijk dat ze na vele jaren in de marge geploeterd te hebben, toch kozen om op iets grotere schaal te gaan werken. Muzikaal gezien heeft dat namelijk weinig veranderd. Zo zijn ook op dit nieuwste album ‘We Were Dead Before The Ship Even Sank’, met obligate lange titel, de belangrijkste ingrediënten aanwezig: Springerige gitaren en de schreeuwerige vocalen van Isaac Brock. Diens stem schiet namelijk nog steeds alle kanten uit.
Toch klinkt het album weer net iets anders dan de vorige. In hoeverre nieuwste bandlid Johnny Marr – ja, die van de legendarische Smiths – daartoe bijgedragen heeft is niet helemaal duidelijk, maar het geluid klinkt voller dan op de vorige plaat, met onder meer een accordeon in het openingsnummer March In The Sea, al beperkt die zich tot de intro.
Single Dashboard is in elk geval weer “vintage” Modest Mouse, net als We’ve Got Everything, Florida en nog een hele hoop andere nummers. Het enige wat we lijken te missen, en dat is op zich wel een beetje jammer, zijn de rustige nummers. Little Motel is wel ingetogen, maar mist toch de kracht van nummers als The World As Large of Blame It On The Tetons van het vorige album.
Daarnaast lijkt ook dit album aan een gebruikelijke Modest Mouse kwaal: het is te lang. Leuk dat we veel muziek krijgen, maar het is een lange rit. Maar ach, wij zeuren ook over te korte albums.
Ergens op een forum lazen wij dat dit klonk als de meeste hippe indiebands. Nee hoor, elke hippe indieband wil als Modest Mouse klinken. Maar slechts weinigen slagen erin. Ook hier geldt dat de meesten een slechte kopie zijn van de grondleggers.
Stiekem vinden wij Brocks soloplaat ‘Sharpen Your Teeth’ van Ugly Casanova nog altijd de beste Modest Mouse plaat, maar in hun tot hiertoe feilloos – en daarom indrukwekkende – oeuvre misstaat dit album in elk geval niet. Modest Mouse is en blijft Modest Mouse, en daar zijn we enorm blij mee.