Apostle of Hustle - The National Anthem Of Nowhere

Wijn moet je leren waarderen. Ook koffie moet je leren drinken. De eerste slok smaakt nergens naar, maar voor je het weet voel je je waardeloos zonder die koffie in de ochtend. Er zijn ook cd’s waarvoor je wat moeite moet doen om ze te leren appreciëren. Enkele luisterbeurten kunnen je niet overtuigen, maar de volhouder wint. De schoonheid van dat soort cd’s wordt pas onthuld na een behoorlijke inspanning. Dikwijls worden dat soort cd’s uiteindelijk zelfs de favorieten in je collectie. Het wordt gekoesterde muziek waar je jaren later nog steeds graag naar luistert.

Het mag gezegd worden, we hebben behoorlijk onze best gedaan. Enkele luisterbeurten zorgden voornamelijk voor een onverschillig gevoel, maar we gaven niet op. We bleven hopen op schoonheid die nog verborgen zat achter eerste indrukken. We luisterden enkel des te aandachtiger, op zoek naar scherpe kantjes op momenten dat je ze niet verwacht. Het is bij hopen gebleven, want de verrassing bleef achterwege.



Aposle Of Hustle is het geesteskind van Andrew Whiteman. Als deze naam geen belletje doet rinkelen, doet Broken Social Scene dat vermoedelijk wel. Whiteman is de lead-gitarist van deze bende. Qua referentie (en verkoopsargument!) kan dat tellen en de verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Opener My Sword Hand’s Anger doet nog vermoeden dat er wel wat in deze plaat kan zitten. Ook titelnummer en potentieel indiehitje National Anthem of Nowhere is een aangename song die uitnodigt tot meeneuriën. De pluim gaat vooral naar het mooie Cheap Like Sebastien. De vocale capaciteiten van Whiteman zijn niet altijd even spraakmakend, maar als hij hier “It was new, it was love, it was cheap” zingt, klinkt het zo gemeend dat we zijn gebrek aan zangtalent graag met de mantel der liefde bedekken. Het bijpassende gitaarriffje en het mooie ge-“la la la la” van Lisa Lobsinger als backing vocal, maakt dit zonder twijfel het beste nummer van de plaat.



Whiteman weigert zich in een vakje te laten stoppen. Op het album wordt dan ook geflirt met verschillende genres. Zo is Rafaga! gedrenkt in latino vibes. Het zuiden is nooit ver weg en door de overvloedige arrangementen komt ook de herinnering aan Broken Social Scene wel eens boven drijven. Het resultaat is een plaat die een brede waaier van genres bestrijkt, maar waarvan de samenhang ver te zoeken is.



‘The National Anthem of Nowhere’ is dan ook zeker geen slechte plaat te noemen. Echter, elke keer als je deze plaat in je cd-speler steekt, blijkt er wel een andere cd in de buurt te liggen die je liever opzet. De paar nummers die de uitzondering zijn op deze regel, maken de plaat niet. Apostle of Hustle heeft te weinig om het lijf om op te vallen in de grote massa van indiegroepjes. Het er zo krampachtig ingestopte temperament komt er zelden echt uit. Hoeveel luisterbeurten je jezelf ook oplegt, de onverschillige indruk wordt er niet minder op. Sommige dingen moet je leren waarderen, maar Apostle of Hustle zal geen groot gemis opleveren als je dat niet doet.