Bruno Deneckere - Someday
lc music
Davy Smet — 8 november 2008
Airplay op Radio 1 en heus fanbetoog op het internet: meer is er niet nodig om door ons besproken te worden. Het droomscenario van een debuterende muzikant denk je dan, maar met 'Someday' is Bruno Deneckere al aan zijn vierde soloplaat toe. Van een ontdekking gesproken.
Alt.country, americana of gewoon singer-songwriter. Het maakt voor ons niet uit welk etiket op deze Gentse liedjesschrijver wordt geplakt. Hij doet namelijk het moeilijkste van allemaal: pakkende nummers schrijven.
Ligt het dan aan zijn naam waarom een mainstream doorbraak er nog niet is gekomen? Aan referenties ontbreekt het hem nochtans niet. Zo vermeldt zijn bio –lees: promotalk– voorprogramma's van Sheryl Crow, The Jayhawks en KT Tunstall. Hij zong ook mee op cd's van Derek, Lieve Tavernier en HT Roberts. Bovendien maakt hij al sinds 1986 muziek, want met zijn vroegere groep Pink Flowers heeft hij nog eens drie platen op zijn palmares. Het is dus jammer dat we deze "man met ervaring" nu pas op het spoor komen, vooral omdat hij met zijn nieuwe 'Someday' alle Tom Helsens en Milows van deze wereld naar huis speelt.
Het album wordt afgetrapt met het liefdeslied (en titeltrack) Someday dat door een dreigende viool en dito piano wordt ondersteund en rechtgehouden. "Someday/I will be the one for you/Someday/Someday you'll know that too" mijmert hij in het begin. Kippenvel. In dezelfde categorie valt het dromerige Dreamin' About You dat, schatplichtig aan Nick Drake, ons vanbinnen een erg warm gevoel geeft. Een tweede hoogtepunt. De inbreng van Nils De Caster (viool) en Yves Meersschaert (piano) blijken op dit album essentieel, want zij kleuren de nummers geruisloos en perfect in. Zo tillen ze Big Oak Tree en Blue Sky Over Nashville naar een hoger niveau en geven ze extra cachet aan de tristesse van Deneckere.
Toch gaat het er ook opgewekt aan toe. Met When The Time Is Right horen we een heel andere sfeer en doet hij ons vooral aan Josh Ritter denken. Zijn tongval is erg Amerikaans en doet in geen geval zijn Vlaamse roots vermoeden. De intro van Tell Her I'm Gone heeft op zijn beurt iets weg van Wilco, en is vooral een fel rockend en voetenstampend nummer waardoor de zinsnede "Tell her I'm gone" een vrij dubbele en opgeluchte bodem meekrijgt. Simpeler gezegd: ons derde hoogtepunt.
Veel negatiefs kunnen we niet kwijt. De plaat zit vol variatie, en geeft zich bij de eerste luisterbeurten nog niet volledig prijs. Daarom vergt het moeite, maar zoals altijd, eens die zure appel doorgebeten, ontbloeit er zich een warm album vol prachtige luisternummers.
Nergens klinkt het evenwel revolutionair of wereldschokkend. Gelukkig hoeft dit niet voor ons. In onze eindlijstjes zal Deneckere driemaal voorkomen: beste song van het moment (met Dreamin' About You), beste Belgische singer-songwritersplaat van 2007 én de ontdekking van het jaar. Als dat geen reden is om naar de platenwinkel te hollen, dan weten wij het ook niet meer. Dit is gewoon een straffe plaat.