Moby - Last Night
Mute Records
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Wij zeulen de naam Moby mee als een souvenir uit onze kindertijd. Voor de ravegeneratie van de jaren 90 zal hij altijd de man blijven die met klassiekers Go en Feeling So Real de wereld op z’n kop plaatste. Later kon hij het grote publiek charmeren met albums ‘Play’ en ‘18’, waarop hij vergeten bluespareltjes naar zijn hand zette. Na het tegenvallende ‘Hotel’ lijkt Moby nu terug te keren naar de roots van zijn eerste successen.
De nineties zijn nog maar net voorbij of ze zijn al helemaal terug. Iedereen krijgt blijkbaar op steeds vroegere leeftijd nostalgische gevoelens naar zijn puberperiode en daar speelt de entertainmentmarkt met veel plezier op in. Getuige daarvan de vele rave-elementen die we in de huidige dancemuziek horen terugkeren. Of Moby het met voorbedachte rade heeft gedaan, weten we niet, maar ‘Last Night’ klinkt verdacht veel als een goede zet in die richting.
Uit het album kwamen al twee singles voort. Eén daarvan is I Love To Move In Here, dat sterk doet denken aan de French house van Alex Gopher (The Child) en collega’s. De rap van Grandmaster Caz geeft het nummer dan weer een echte hiphouse touch à la Fast Eddie of Snap. En zoals Caz zelf zingt: “old skool is taking you back again”. Disco Lies is een opzwepend eurohouse-vehikel met typische Moby-strings die ons proberen te paaien. Leuk radiohitje, maar niet sterk genoeg om lang te overleven.
Dat lijkt trouwens een algemene trend te zijn op dit album. Ook Alice, dat we herkennen als een kruising tussen Timbaland en Tricky met rastakapsel, haalt niet genoeg diepte, waardoor zijn “third world”-boodschap volledig zijn doel mist. Helemaal teleurstellend vinden we I’m In Love, een inspiratieloos en vervelend dancenummer met vocalen die tegen hun zin opgenomen lijken te zijn.
Als we een blindtest zouden doen, zouden veel mensen denken dat Sweet Apocalypse uit het Detroittijdperk van Juan Atkins komt. Of doen we Moby dan weer te veel te eer aan? Het is alvast een van de weinige nummers waar we met plezier nog eens naar zullen luisteren. Ook het sprookjesachtige titelnummer Last Night is kanshebber.
We kennen ondertussen Moby’s trukkendoos, waardoor alles vrij voorspelbaar begint te klinken. Er staan absoluut aangename luistermuziekjes op dit album, maar niet meer dan dat. Ook de politieke pamfletten worden naar beneden gehaald om te ruilen tegen de weinigzeggende fascinatie voor het nachtleven. Wat we op ‘Last Night’ horen, deed hij al eerder en hij deed het toen beter. Ideale popmuziek voor in de wagen, maar op het einde van de rit stappen wij zonder aarzelen uit.