Minerale - Shrines
62TV Records
Jan Vael — 8 november 2008
Nog steeds worden bands uit het Franstalige landsgedeelte ietwat stiefmoederlijk behandeld aan deze kant van de taalgrens, en dat is niet altijd terecht. Het debuutalbum van jonge honden Minerale, nieuwe telgen van het in Brussel gevestigde 62TV Records (zie onder meer ook Girls In Hawaii, Malibu Stacy, Flexa Lyndo, Venus en The Tellers), toont opnieuw aan dat wij Vlamingen niet het alleenrecht bezitten op het maken van sprankelende gitaarpop.
Zoals alle beginnende groepjes, ontsnapt ook Minerale niet aan vergelijkingen met grote voorbeelden. Zo wordt er in het midtempo openingsnummer In The Water expliciet geknipoogd naar zowel Mercury Rev als Pink Floyd, en het einde van de snedige single Millionaire neigt zowaar een beetje naar stevige Pixies. En nu we toch goed op dreef zijn: over het algemeen produceert dit Brusselse kwartet mooie, melodieuze gitaarpop/rock in het vaarwater van groepen als Girls In Hawaii, Ghinzu of Sparklehorse. Bijster origineel klinkt het dus niet bepaald, maar er sluimert wel degelijk een zekere belofte in Minerale.
Het luchtige Eyes Eyes klinkt heerlijk verfrissend. Op zijn best vinden we onze landgenoten echter in een stuk of wat lange, knap opgebouwde tracks die herinneringen oproepen aan de tijd waarin ze nog Tous Les Dimanches heetten (van 2001 tot 2004) en nooit nummers van minder dan twintig minuten lang (!) speelden. Gardens Of Hell bijvoorbeeld is zo’n majesteus klanktapijt; psychedelische, atmosferische gitaarpop met een bezwerende melodie en epische elementen.
Dat laatste gaat ook op voor Epic (what’s in a name?), een meeslepende brok grandeur die akoestisch van start gaat maar daarna openbreekt. Ook de verrassend theatrale afsluiter Ignore Me evolueert naar een dynamische finale. Daarmee is het vet wel van de soep, want de overige songs op deze ‘Shrines’ konden ons minder overtuigen. Elegant en vakkundig, dat wel, maar ook een beetje gezapig af en toe.
Dat laatste gaat ook op voor Epic (what’s in a name?), een meeslepende brok grandeur die akoestisch van start gaat maar daarna openbreekt. Ook de verrassend theatrale afsluiter Ignore Me evolueert naar een dynamische finale. Daarmee is het vet wel van de soep, want de overige songs op deze ‘Shrines’ konden ons minder overtuigen. Elegant en vakkundig, dat wel, maar ook een beetje gezapig af en toe.
De cd werd geproduceerd door de Australiër Peter Crosbie (Mint, Norma) en bevat ook, zoals het een echt “schrijn” betaamt, een uitgebreid boekje met foto’s, teksten en tekeningen die de vier heren van Minerale de afgelopen jaren maakten. Hou hen zeker in de gaten!