Mastodon - The Hunter
Warner/CNR
Fabian Desmicht — 6 november 2011

Mastodon schudde in 2002 een toen nog nietsvermoedende wereld wakker met een kopstoot. 'Blood Mountain' (2006) reed als een pletwals over het grote publiek en ‘Crack The Skye’ (2009) katapulteerde diezelfde massa mijlenhoog de lucht in. Met 'The Hunter' verpulvert het inmiddels weergaloze Mastodon onze verwachtingen opnieuw. Wat een plaat!
Met titels als Stargasm, Blasteroid en Bedazzled Fingernails lijkt het er misschien op dat Mastodon Spinal Tap achterna gaat. Maar geen nood! Metalclichés worden nergens feller in de verf gezet dan nodig. 'The Hunter' is dan ook een uitstekend gedoseerd album met een ijzersterke focus. Eens je de uppercut 'Black Tongue' hebt geïncasseerd, laat je je willoos murw slaan door Mastodons overhoekse muilperen van songs.
Versplinterende riffs, hoogtechnische loopjes, schurende vocalen en mitrailleurdrums flitsen langs alle kanten voorbij, als Blasteroids zouden we haast zeggen. Bereid u maar voor op veelvuldige Stargasms! Tegelijk is de sound vrij toegankelijk en vaak luchtig. De band geeft het zelf terecht aan: ‘The Hunter’ heeft meer grooves dan halsbrekende toeren, of - uitgedrukt in genres - meer classic rock dan prog.
Versplinterende riffs, hoogtechnische loopjes, schurende vocalen en mitrailleurdrums flitsen langs alle kanten voorbij, als Blasteroids zouden we haast zeggen. Bereid u maar voor op veelvuldige Stargasms! Tegelijk is de sound vrij toegankelijk en vaak luchtig. De band geeft het zelf terecht aan: ‘The Hunter’ heeft meer grooves dan halsbrekende toeren, of - uitgedrukt in genres - meer classic rock dan prog.
Klinkt Octopus Has No Friends nog alsof enkel achtpotige zeeschepsels genoeg tentakels hebben om die lastige gitaarpartij te kunnen spelen, dan gaat het er in heel wat songs een pak gemoedelijker aan toe. We denken aan Curl of The Burl, dat alle kwaliteiten heeft van een instant classic, de weemoedige titelsong en de verfrissend cleane zangpartijen van drummer-woordvoerder Brann Dailor op Creature Lives en Dry Bone Valley.
Net zoals Mastodon er muzikaal geen doekjes om windt, zijn ook de teksten vaak rechtdoorzee. Soms hoeven we er niet teveel belang aan te hechten, zoals in Blasteroid. Maar op andere momenten weten de mannen een scène te creëren die tegelijkertijd gruwelijk en geestig is. Neem nu de eerste strofe van Curl Of The Burl: “I killed a man ‘cause he killed my goat // I put my hands around his throat // He tried to reason with the sky and the clouds // But it didn’t matter ‘cause they can’t hear a sound.”
Sfeerschepping is een andere kwaliteit die de band tot in de perfectie beheerst. We hebben het over het pastorale begin en de zacht repetitieve zanglijn van The Sparrow, over de gewaagde, komische synths die Creature Lives inleiden, het geniale gitaarwerk van Brent Hinds op Thickening,… Probeer je uit die wurggreep maar eens los te werken.
Indiekids verstoppen hun Mastodonplaten al lang niet meer als er makkers op bezoek komen - waarom zouden ze ook? Met 'The Hunter' wordt Mastodons status van “allemans metalband” dan ook solider dan ooit tevoren. Dat Mastodon tegelijk zijn torenhoge niveau behoudt, bewijst alleen maar dat we te maken hebben met één van de intelligentste bands van dit tijdperk.
Mastodon speelt op 19 januari in de Brusselse AB.
