Dec Burke - Paradigms & Storylines
Eigen beheer
Christoph Lintermans — 5 november 2011
Het solodebuut ‘Destroy All Monsters’ van Declan Burke was één van de beste albums van 2010. Vraag is of de opvolger ‘Paradigms & Storylines’ aan de hoge verwachtingen kan voldoen. Het antwoord is volmondig ja.
De titel ademt ambitie. En inderdaad, de langere nummers verraden dat Burke nog hoger mikt. Net als Icarus had hij zijn vleugels aan de zon kunnen verbranden, maar dit grote talent verloochent zich niet. Een toegankelijke melodielijn blijft Burkes voornaamste zorg, ook al ligt ze in enkele lagen progrock ingebed.
Dat de studioregistratie van zulke gelaagde muziek – bombastisch, mogen we dat zeggen? – niet altijd eenvoudig is, bewijst de stevige opener Days Like These. Op het eerste gehoor klinkt het als een pletwals, maar de achteraan in de mix zittende, ijzersterke gitaarsolo’s en piano komen beter door langs een hoofdtelefoon. Bovendien is het refrein, gezongen door Burkes geweldige strot, memorabel en wordt het dus interessant om dit nummer live te horen.
Warning! We are in danger! Dit is de March of the Androids. Een typisch scifi-thema dat regelmatig opduikt in de progressieve rock: de onwetende bevolking wordt geïnfiltreerd door buitenaardse wezens die over een opzienbarend aanpassingsvermogen beschikken. De vijand zit in onze huizen en families zoals het Rode Gevaar in de Hollywoodcinema van de jaren vijftig. Opnieuw zijn het Burkes stem en gitaar die je onverbiddelijk op sleeptouw nemen. Retro is deze prog nochtans niet, daar zorgen de moderne ritmes voor.
Toetsenist Carl Westholm (Carptree) krijgt meer ruimte in A Price for Life, terwijl de zang meedeint op een golvende baslijn. Burkes sologitaar krijgt hier alle kansen om te schijnen; zijn gitaarpartijen zijn altijd interessant want ze overstijgen het stereotype. Grote klasse!
The River opent met strings, akoestische gitaar en tribale drums. Elektrische gitaar en toetsen trekken het nummer verder open tot alweer zo’n aanstekelijk refrein. Yesterdays Fool is een superieure ballad, wederom dankzij Burkes aangrijpende zanglijnen en het begeleidende koortje. Eerst een klassieke gitaar, klapt dit nummer open als een bloem met opzwepend spel van de hele band.
December Sun heeft een Beatlesachtige harmonie en ontluikt tot een meezinger, maar neemt na vier minuten een progressieve wending die de symfoliefhebber erg zal aanspreken. De intro tot het afsluitende titelnummer Paradigms & Storylines verraadt zijn epische opbouw. Na een felle tuttipassage met koortjes zit je in het oog van de storm, waar Burke tot ongekende hoogten stijgt. In de reprise krijgt Westholm de handen vrij voor een wervelende toetsensolo, tot de apotheose met het koor.
Burke heeft opnieuw een uitstekende cast rond zich verzameld. Dat het progressieve klokje ook in Zweden aardig luidt, is hem niet uitgaan. De Carptree-connectie wordt naast Westholm aangevuld met bassist Stefan Fanden (ook verantwoordelijk voor mix en productie) en achtergrondzangeres Cia Backman. Mikael Wikman heeft een drumstudio in Stockholm en is een veelgevraagd sessiemuzikant.
Na twee prachtige albums is het hoog tijd dat Burke met zijn acolieten naar onze contreien afzakt. Wij stellen een show in de Spirit in Verviers voor. Francis?