Maserati - Pyramid Of The Sun
Golden Antenna Records
Fabian Desmicht — 18 januari 2011
De nieuwe plaat van het instrumentale vehikel Maserati is één groot eerbetoon aan drummer Jerry Fuchs, die in 2009 in een liftschacht tuimelde en stierf. De opnames waren toen al begonnen, maar het verminkte Maserati maakte de opdracht waardig af. Al schittert ‘Pyramid Of The Sun’ meer door zijn vorm dan door zijn inhoud.
‘Pyramid Of The Sun’, genoemd naar de magistrale Azteekse tempel, is een album dat je alleen al omwille van zijn labyrintische artwork zou willen aanschaffen. Maserati’s gestroomlijnde sound wordt slechts onderbroken door het ronkende keerpunt Ruins, dat als spiegel fungeert tussen de twee plaathelften. Bye M’friend, Goodbye sluit de plaat af met een manifeste ode aan Fuchs. Puur van buitenaf bekeken, kent ‘Pyramid Of The Sun’ zijn gelijke niet.
De plaat heeft dus de overduidelijke ambitie van een Gesamtkunstwerk, maar slaagt er niet helemaal in om die ambitie waar te maken. Even onstuimig als de eerste tien minuten van de plaat, zo onzacht is de val die de band maakt met het weinig geïnspireerde, dalende gitaarriffje van They’ll No More Suffer From Thirst. Het meteen daarop volgende Ruins – inderdaad een vette knipoog naar het Japanse noiseduo – intrigeert, maar irriteert tegelijk door zijn forse stijlbreuk.
Maserati’s sonische souplesse is een opmerkelijke constante. De band lijkt daarbij vrij voorspelbare wendingen te verkiezen boven avontuurlijkere structuren. En dat is zonde, want het spanningsveld dat daarmee wordt gecreëerd is minimaal. Zo heeft de monotonie die zeer bewust wordt gecreëerd in They’ll No More Suffer From Hunger de grootste moeite om een zweem van bedwelming op te wekken.
Als je daarna bij Oaxaca een déjà-vugevoel krijgt, weet je dat je een heel eind verwijderd bent van de twee sterke grooves aan het begin van de plaat: het titelnummer, dat met zijn haarfijne ritmesectie toewerkt naar een bescheiden climax, en We Got The System To Fight The System, dat de dynamiek van Ozric Tentacles weet te vatten.
Fast-forward naar het einde van de plaat dus. Bye M’friend, Goodbye is niet meteen de dodenmars die je zou verwachten. Aanvankelijk steunt het nummer op een delaygitaar waarvoor The Edge zijn oren zou spitsen. Het ontaardt echter in een wat drammerige opeenstapeling van riffs over een drumpartij die nu plots erg dof klinkt. Bewust of niet?
Over de betekenis van de fade-out valt echter niet te twisten. ‘Pyramid Of The Sun’ is een mooi eresaluut aan een oude makker. Eens de tranen gedroogd zijn, hopen we echter op een album met meer focus en diepgang.