The Decemberists - The King is Dead
Rough Trade
Mattias Devriendt — 16 januari 2011
Het is winter en dan verwondert het ons niets dat The Decemberists met een nieuwe plaat staan te zwaaien. Met deze schijf verlaat de band het conceptuele pad en keert ze terug naar een leuke, gezellige verzameling songs. Meer hoeft dat soms niet te zijn.
Dat The Decemberists op hun vorige plaat een ambitieus koningsproject opgezet hadden, hoeven we u waarschijnlijk niet meer te vertellen. ‘The Hazards Of Love’ was een totaalconcept, een langgerekte “folkpopopera” over koningen en koninginnen in een sprookjesachtige omgeving. De zeventien nummers waren aaneengenaaid waardoor ze een knap verhaal vertelden, maar nu en dan songgehalte misten en daardoor afzonderlijk wat “verdwaald” aanvoelden.
Toen we ‘The King Is Dead’ in onze bus kregen, dachten we – de titel in gedachten - heel even een vervolg te krijgen op ‘The Hazards Of Love’, maar niets bleek minder waar. Colin Meloy haalde de harmonica en de accordeon van onder het stof en kijk: anno 2011 wandelt de band met een vreugdevol gemoed de studio in, tien liedjes in de hand.
En vreugdevol is het goede woord, want zo start de plaat alvast. Openingssongs Don’t Carry It All en Calamity Song zijn opgewekte en licht verteerbare popsongs waar de progrockinvloeden van ‘The Crane Wife’ of de epiek van ‘The Hazards Of Love’ netjes van afgeborsteld zijn.
Dat The Decemberists hun invloeden duidelijk laten doorklinken op ‘The King is Dead’ is geen enkel probleem. Het americanageluid loopt bijna letterlijk van de wangen van Rise To Me en Down By The Water. Met een gitaarsound, die tegen die van R.E.M. aanleunt, een slepende mondharmonica en de lapsteelgitaar neigt het geheel vooral tijdens de solo’s naar gezapige country. Geen wonder dan ook dat R.E.M.-gitarist Peter Buck tijdens meerdere songs gastgitarist is.
Rox In The Box en All Arise klinken dan weer als frisse Oudengelse folksongs en ademen opnieuw een typisch bluegrassgeluid uit. Daar zit de viool met zijn olijke deuntjes uiteraard voor iets tussen.
Rox In The Box en All Arise klinken dan weer als frisse Oudengelse folksongs en ademen opnieuw een typisch bluegrassgeluid uit. Daar zit de viool met zijn olijke deuntjes uiteraard voor iets tussen.
Ook rust weten The Decemberists te brengen: June Hymn begint op zijn David Grays en is samen met This Is Why We Fight het hoogtepunt van deze plaat. Vooral tijdens die laatste track bewijst Colin Meloy dat hij nog steeds een knap songschrijver is.
Met ‘The King Is Dead’ vond deze band een eenvoudige oplossing om een opvolger van het majestueuze‘The Hazards Of Love’ te schrijven: tien toegankelijke tracks, nu eens poppy, dan weer folky, maar stuk voor stuk licht verteerbaar. Zelfs wie niet houdt van folk zal van ‘The King is Dead’ kunnen genieten. En dat is een verdienste.
The Decemberists speelt op zondag 13 maart in Trix.