Marina Céleste - Acidulé
Pias Records
Tom Weyn — 8 november 2008
De naam Marina Céleste zegt u misschien niet gauw iets. Als daar echter in één adem aan toegevoegd wordt dat deze knappe Française zangeres is bij Nouvelle Vague, kunt u zich wellicht al een beeld vormen. ‘Acidulé’ is haar eerste soloalbum en kwam tot stand met de hulp van Marc Collin, eveneens actief bij Nouvelle Vague. Het mag dan ook niet verwonderen dat de sound van Marina Céleste in grote lijnen overeenkomt met die van het Franse bossanova-coverensemble.
Geen meerwaarde dus, denkt u? Fout. Hét grote verschil met Nouvelle Vague ligt namelijk in het feit dat er op ‘Acidulé’ bijna uitsluitend zelfgeschreven nummers staan. Enkel Les Coccinelles en Bulle vormen daar een uitzondering op.
‘Acidulé’ omschrijven in één woord is behoorlijk eenvoudig: zwoel. U kent het wel, die zwoele en stille zomeravonden waarop u uitgeblust op uw terras geniet van een koele cocktail, terwijl de krekels in de verte hun avondconcert ten hore brengen. Daar is ‘Acidulé’ de gedroomde soundtrack bij.
‘Acidulé’ omschrijven in één woord is behoorlijk eenvoudig: zwoel. U kent het wel, die zwoele en stille zomeravonden waarop u uitgeblust op uw terras geniet van een koele cocktail, terwijl de krekels in de verte hun avondconcert ten hore brengen. Daar is ‘Acidulé’ de gedroomde soundtrack bij.
Met haar zeemzoete stem voert Céleste je al gauw mee naar andere, en betere, oorden. Dit soort muziek kan ook enkel gemaakt worden in de Franse taal. De teksten laten overigens dikwijls veel aan de verbeelding over. Of net niet. Zo zingt Céleste in Les Fleurs: “Les fleurs sont des sexes à peine déguisées en habit de princesse tout le monde feint d’ignorer”. Een tekeningetje is niet nodig.
Op het eerste gehoor zou men durven stellen dat je nummers als Le Temps Elastique, L’heure d’Eté en Le Choix des Armes onderling kan inruilen, en ergens zit daar ook een grond van waarheid in. ‘Acidulé’ moet echter vooral als een geheel beschouwd worden. Het is één lange trip door de passionele en verleidelijke wereld van Marina Céleste. Uiteraard zijn er wel nummers die eruit springen. Zo is Raplatat Vive La Fête-light en is Mon Centre de Gravité, met dat repetitieve en aanstekelijke refrein, een hit-in-wording.
De snelle beslissers kunnen de limited edition op de kop tikken. Die bevat nog een tweede cd, getiteld ‘Cinema Enchanté’, en telt dertien interpretaties van nummers uit de Franse cinema van de jaren zestig. Niet zo beklijvend en sensueel als ‘Acidulé’, maar alleszins wel de moeite waard. 'Dromerig' en 'zweverig' zijn ook hier sleutelwoorden. Het was een goed idee om dit plaatje als bonus bij ‘Acidulé’ te steken, want op zich zou het weinig gehoor vinden. Samen vormen de twee echter dé soundtrack bij wat een ongetwijfeld bloedhete zomer wordt.