Dark Tranquility - Fiction
Century Media Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Zweden is toeristisch dan wel zowat het saaiste land in Europa, op muzikaal vlak klopt niemand uit ons continent die Scandinavische hoogvlieger. Ze kregen zelfs een hele muziekstijl naar zich genoemd,de Göteborg metal. Met leraars als In Flames en At the Gates, legt Dark Tranquillity, primus van de klas, met ‘Fiction’ een nieuw examen af.
De stijl die Dark Tranquillity speelt is meer dan gewoon melodische deathmetal. Vanaf het moment dat zij keyboards onder hun snerende gitaren begonnen mixen, zetten ze een eigen interpretatie van de Göteborg neer. Twee lentes geleden lieten ze de pers nog klaarkomen met ‘Character’. Dat is ook de bedoeling van hun recentste.
Uitgerekend die keyboards eisen de aandacht op. Vrolijk en langzaam dartelen zij over een weiland van zeer onoriginele gitaarritmes en rustig drumwerk. Af en toe springt er eens een melodische snaar uit de anders vrij onstuimige riffs. The Lesser Faith treft een eerste keer de roos met een veel straffere riff, nog eens extra opgeklopt door een ontketende snaardrum. En het onmiddellijk daaropvolgende Terminus (Where Death is most Alive) laat de combinatie toetsen/gitaren een eerste keer toveren. Een egaal uitgespannen akkoordaanslag waaronder een parelende riedel kabbelt, toont dat Dark Tranquillity met die keyboards echt een schitterende variant op de Göteborg gevonden heeft.
Waar je na zo’n sterk begin met een mond vol speeksel zit uit te kijken naar meer, laat het album je op je honger zitten. Zoals steeds missen de vocalen aan diepte en stootkracht. Te ver in de achtergrond blijft elektronicaman Martin Brändström alles keurig opfleuren. Helaas haalt de voorgrond zelfs met een brandladder dat niveau nog niet. Op dat ene, straffe exemplaar na, zweren de riffs trouw aan een ritme dat in simpelheid de rekensommen uit het eerste leerjaar overtreft. Ooit zouden we de staccato gespeelde opstoten als modern omschreven hebben, maar die tijd ligt toch al vijf jaar achter ons. Dark Tranquillity blijft er tot in den treure mee om je oren kletsen. Melodisch blijven de gitaren nog net overeind, al moet je geen wonderlijke vingerzettingen verwachten. Tijdens In The Particle Storm gebeurt er iets desastreus. Die oerdegelijke keyboards en bij momenten dan toch snoeiende gitaren worden allemaal van de tafel geveegd. Black-metalachtige kruisakkoorden, infantiele drums en een slenterend tempo nemen het over. Een zijsprong zo stelt de beenharde melodische machtsgreep van Empty Me ons gerust. Door wat droeviger maten te spelen en aangenaam te verrassen met cleane zang herstelt Misery’s Crown min of meer de aangerichte schade.
Op ‘Fiction’ staat weer briljant samenspel tussen zingende gitaren en zwoele keys. Alleen is het niveau veel minder constant en zakt de pudding in het midden een beetje in. Daarom kan het totaal niet genoeg boeien om ons met een goed gevoel op te zadelen.